Damn, wat goed, sporty GGA! Ik wilde een best vrolijk bericht plaatsen over hoe niet zo dramatisch slecht het gaat in deze donkere herfstdagen. Dat ik best vrolijk ben voor de tijd van het jaar. Dat na enkele stuiptrekkingen op vreetbuigebied sinds een paar dagen de conclusie getrokken mag worden dat ze zich niet hebben voorgedaan. Sterker nog, ik begin te geloven dat de vreetbuien vorige week veroorzaakt werden door een zwartgallig toekomstbeeld zonder eetexcessen, van volledige balans en een gezonde relatie met voer. Het helse monster schudde zijn zelfdestructieve staart voor de laatste keer (of zoiets :-S).
Ik lijdt echter aan eenzelfde euvel als mijn medeblogster op het gebied van bewegen. De 12 kilometer die ik op een dag wegfiets vanwege woon-werk, die tellen niet. De 7 rondjes joggen om de speeltuin heen, en de sprintwedstrijdjes om de steeds luier wordende stiefdochters in beweging te krijgen, die tellen ook niet. Afzien op de crosstrainer, dat is pas Bewegen. En dat, zo meld ik hierbij met het schaamrood op de kaken, heb ik nog steeds niet gedaan. Ondanks goede voornemens, oppeppende visualisaties, de gedachte dat mijn lotgenote ook aan het worstelen en bovenkomen is, heb ik de kelder nog steeds niet betreden. Maar, zo weet ik zeker, het is slechts een kwestie van tijd. Want ik voel dat het moment bijna daar is. Zeker als ik over de geweldige prestatie van GGA lees. Dat is pas motiverend!
zondag 8 november 2009
Doen
Al weken ben ik bezig mezelf aan te zetten tot beweging. Nee, met het naar de sportschool gaan want de tennissessies met I. (waar ook echt bij gezweet en gepuft wordt) tellen in mijn verwrongen geest niet als echt bewegen. Het Echte Bewegen betekent dat het zweet in stralen van het lijf afstroomt, dat het hoofd rood aanloopt en dat een gelukzalig gevoel zich door het hele lichaam verspreidt. De sportschool dus.
De afgelopen week zou ik echt gaan. En dus begon de strijd. Maar ik ben al zo moe. Maar ik heb al zo weinig tijd. Maar het is herfst en ik voel me al zo blegh. Maar je weet ook dat je je door bewegen beter voelt. Maar de herfstdepressie kan alleen binnen de perken gehouden worden als je de helse apparaten bestijgt. Maar, maar, maar.... En vooral ook, "ik moet...". En natuurlijk ging ik niet.
Vanochtend werd ik wakker met de bizarre gedachte dat ik nu best kon gaan. Dat ik best zin had om te gaan. Dat het betreden van de sportschool voor de eerste keer sinds juni helemaal niet zo eng was als ik de afgelopen dagen had gedacht. En dus ben ik gegaan. Het was schreeuwend druk op de parkeerplaats en ja, ik heb overwogen om om te keren. Maar ik ben gegaan. Het deed pijn, het was afzien, het was vooral heerlijk.
De kop is er af.
De afgelopen week zou ik echt gaan. En dus begon de strijd. Maar ik ben al zo moe. Maar ik heb al zo weinig tijd. Maar het is herfst en ik voel me al zo blegh. Maar je weet ook dat je je door bewegen beter voelt. Maar de herfstdepressie kan alleen binnen de perken gehouden worden als je de helse apparaten bestijgt. Maar, maar, maar.... En vooral ook, "ik moet...". En natuurlijk ging ik niet.
Vanochtend werd ik wakker met de bizarre gedachte dat ik nu best kon gaan. Dat ik best zin had om te gaan. Dat het betreden van de sportschool voor de eerste keer sinds juni helemaal niet zo eng was als ik de afgelopen dagen had gedacht. En dus ben ik gegaan. Het was schreeuwend druk op de parkeerplaats en ja, ik heb overwogen om om te keren. Maar ik ben gegaan. Het deed pijn, het was afzien, het was vooral heerlijk.
De kop is er af.
zondag 1 november 2009
Au
OK, sinds 3 dagen ben ik dus bezig met een eetdagboek. Speculaas, kaasbroodjes, marsepein, chicken kebab, broodjes rookworst. Ze staan er allemaal op. Soit. Ik eet veel, onregelmatig en lang niet altijd gezond. Daarbij sport ik niet. Mijn beweging bestaat uit fietsen van en naar arbeid, op springkussens het spook en de heks uithangen, op grote klimstellages klimmen om kleine meisjes te laten zien dat het echt niet eng is. Terwijl ondertussen ik alle goden aanroep om mij niet door de klimstellages te laten zakken. Beweging: niet goed, niet slecht. Het echte inzicht zit hem wat mij betreft in de waarommen. Waarom eet ik speculaaskoeken, waarom pak ik extra crackers, waarom trek patat- en frikandeloverblijfselen naar me toe? Twee redenen springen er uit: ik doe het om iemand anders te plezieren, en ik doe het omdat ik bang ben dat wanneer ik het niet doe, ik spijt krijg. Want stel je voor dat ik honger krijg, dat mijn bloedsuikerspiegel te laag wordt, of dat ik een vreetbui in de hand werk.
Ik mag er nog even niks van vinden. 11 november ga ik de dagboeken met de dame dietiste onder de loep nemen, en gaan we een behandelplan opstellen. Ik vind het ongelooflijk spannend. Net als dame GGA sta ik op een veelsprong. Welke richting kies ik? Laat ik de veiligheid achter me, die blijkbaar niet goed voor me is (gezien de behoorlijke overmassa die ik met me meezeul), kies ik een van de avontuurlijke maar zware wegen die me hopelijk soelaas gaat bieden? Had ik maar zekerheid. Wist ik maar zeker dat het nu wel gaat lukken. Dat zou het een stuk makkelijker maken allemaal.
Ik mag er nog even niks van vinden. 11 november ga ik de dagboeken met de dame dietiste onder de loep nemen, en gaan we een behandelplan opstellen. Ik vind het ongelooflijk spannend. Net als dame GGA sta ik op een veelsprong. Welke richting kies ik? Laat ik de veiligheid achter me, die blijkbaar niet goed voor me is (gezien de behoorlijke overmassa die ik met me meezeul), kies ik een van de avontuurlijke maar zware wegen die me hopelijk soelaas gaat bieden? Had ik maar zekerheid. Wist ik maar zeker dat het nu wel gaat lukken. Dat zou het een stuk makkelijker maken allemaal.
zaterdag 31 oktober 2009
Moe
Er zit een gat tussen wie ik ben en hoe ik overkom. Om te kunnen overleven heb ik mij een buitenkant aangemeten die zelfverzekerd is, sterk en overtuigend. Die buitenkant komt ergens vandaan, die buitenkant is gemaakt van een aantal karaktereigenschappen die ik bezit, ik ben sterk, zelfverzekerd en gezegend met een talent voor het nemen van de leiding waar dat nodig is. Om te kunnen overleven heb ik die eigenschappen dusdanig uitvergroot dat ze inmiddels mijn andere kant, het gevoelsmens, mijn zorgzame kant, zijn gaan overschaduwen. Ze zijn buitenproportioneel gegroeid.
Toen iemand me onlangs vertelde dat het ontwikkelen van mijn ‘zachte’ kant me kracht zou geven was er geen weg terug. Ik was blij met de uitgestoken hand, iemand die me ging helpen, maar ook bang voor wat dit nieuwe traject bij me los zou maken, de energie die het me zou kosten na de laatste paar jaren die tropenjaren in mijn leven bleken te zijn. De hamvraag is hoe ik mezelf word zonder mezelf kwijt te raken.
Ik ben al moe.
Op hetzelfde moment kan ik niet anders dan kijken naar mijn gewicht. De vreetbuien waar ik al jaren last van heb, het niet gelukkig zijn met mijn lijf, de vele pogingen om iets aan dat gewicht te doen die me alleen maar verder van huis hebben gebracht. Ik ben niet dom. Ik weet dat het gewicht een symptoom is. Een symptoom van hetzelfde diepere probleem dat maakt dat ik me minder voel dan ik ben, dat me doodsbang maakt gevoelens te delen met anderen, erger nog, met mezelf. Ik weet dat als ik het eeuwigdurend conflict in mezelf oplos dat ik ook mijn strijd met het gewicht heb gewonnnen.
Ik weet dit allemaal maar ben niet blij dat ik de oplossing eindelijk gevonden heb. Ik ben moe. Moe om het weer uit mezelf te moeten halen, moe omdat ik weer diep adem moet halen en mezelf onder het vergrootglas moet leggen. Ik ben moe.
Toen iemand me onlangs vertelde dat het ontwikkelen van mijn ‘zachte’ kant me kracht zou geven was er geen weg terug. Ik was blij met de uitgestoken hand, iemand die me ging helpen, maar ook bang voor wat dit nieuwe traject bij me los zou maken, de energie die het me zou kosten na de laatste paar jaren die tropenjaren in mijn leven bleken te zijn. De hamvraag is hoe ik mezelf word zonder mezelf kwijt te raken.
Ik ben al moe.
Op hetzelfde moment kan ik niet anders dan kijken naar mijn gewicht. De vreetbuien waar ik al jaren last van heb, het niet gelukkig zijn met mijn lijf, de vele pogingen om iets aan dat gewicht te doen die me alleen maar verder van huis hebben gebracht. Ik ben niet dom. Ik weet dat het gewicht een symptoom is. Een symptoom van hetzelfde diepere probleem dat maakt dat ik me minder voel dan ik ben, dat me doodsbang maakt gevoelens te delen met anderen, erger nog, met mezelf. Ik weet dat als ik het eeuwigdurend conflict in mezelf oplos dat ik ook mijn strijd met het gewicht heb gewonnnen.
Ik weet dit allemaal maar ben niet blij dat ik de oplossing eindelijk gevonden heb. Ik ben moe. Moe om het weer uit mezelf te moeten halen, moe omdat ik weer diep adem moet halen en mezelf onder het vergrootglas moet leggen. Ik ben moe.
vrijdag 30 oktober 2009
Geen weg terug
Vanochtend was ik bij de dietiste. Hoewel ze er op de foto stijf Achterhoeks uitzag, bleek ze in het echt een leuke slimme vrouw te zijn die snel door had waar bij mij het euvel zat. Godzijdank geen voorstellen om een shake dieet te doen. Geen formulieren met maximaal te nuttigen hoeveelheden eten, stappentellers, calorieencheckers, folders van het Voedingscentrum. Ze vroeg of ik van lijstjes hield. Een grote grijns was mijn antwoord. Fluks stuurde ze twee lijstjes naar m'n gmail (printen, da's ouderwets). Ik heb tot 11 november om ze in te vullen, dan gaan we ze samen bespreken om een plan op te stellen. Over welks lijstjes hebben we het hier... het gevreesde eetdagboek. Elke dag een formulier. Hoe laat, wat gegeten, en de aanleiding van de bunkerpartij.
Het andere formulier is een matrix. Korte termijn, lange termijn. De voor- en nadelen van wel veranderen, of niet veranderen. Ik ben ermee begonnen, best heftig. Schaamte speelt een grote rol, de hang naar veiligheid ook. Mijn hoofd is de baas over mijn gevoel. Het wordt een lang en pittig traject, moeilijker dan alles wat ik al gedaan en bereikt heb. Durf ik het aan? Ik gil altijd tegen iedereen dat veranderen leuk is, spannend, een uitdaging. Dat het je altijd verder brengt. Nu kijk ik in de spiegel en kan niet voluit tegen mezelf zeggen dat ik het fijn vind om dit aan mezelf te gaan veranderen. Griezelig.
Het andere formulier is een matrix. Korte termijn, lange termijn. De voor- en nadelen van wel veranderen, of niet veranderen. Ik ben ermee begonnen, best heftig. Schaamte speelt een grote rol, de hang naar veiligheid ook. Mijn hoofd is de baas over mijn gevoel. Het wordt een lang en pittig traject, moeilijker dan alles wat ik al gedaan en bereikt heb. Durf ik het aan? Ik gil altijd tegen iedereen dat veranderen leuk is, spannend, een uitdaging. Dat het je altijd verder brengt. Nu kijk ik in de spiegel en kan niet voluit tegen mezelf zeggen dat ik het fijn vind om dit aan mezelf te gaan veranderen. Griezelig.
maandag 26 oktober 2009
Valse start
Eind oktober, ruim een half jaar na de laatste blog van GGA, die trots berichtte over de afloop van haar detox trial. Ik was reeds weken daarvoor jammerlijk afgehaakt. Of nee, beter nog, nooit echt begonnen. Een conclusie die me nog steeds het schaamrood op de kaken doet toveren.
Sinds april heb ik eigenlijk doorlopend nieuwe pogingen ondernomen, in een trialvorm of 'voor altijd', om het overgewicht het hoofd te bieden. Low carb, Herbalife, verlangend kijken naar de Weight Watchers site. Ik moest en zou voor de vakantie, eind september, ruim in het vliegtuigstoeltje passen.
Maar zelfs die zeer concrete doelstelling bleek teveel gevraagd. Van pure stress begon ik om low carb en Herbalife heen te snacken en bleef ik als verlamd op de bank zitten, denkend en beseffend dat ik eigenlijk een crosstrainertje zou moeten bestijgen. Zodat ik geen kilo afviel, wederom als een sardientje in het minieme vliegtuigstoeltje zat, en 4,5 uur heen en 4.5 uur terug de adem heb ingehouden zodat ik de persoon naast mij niet te veel in de weg zou zitten.
Rigoreuze maatregelen dienen er genomen te worden. Misschien biedt de huisarts soelaas. Hij laat me bloed prikken en verwijst me naar de diabetes verpleegkundige, een vrolijke hippe vogel genaamd Henri. Diabetesssss??????? Hij blijkt ook afvalbegeleiding te doen. Ik blijk zo gezond als een visch. Geen hoge bloeddruk, bloedsuikers, cholestorollen, allemaal dik in orde. Het vet zit zelfs op de ongevaarlijke plekken op het lijf, wat wil ik nou nog meer?
Nou..... 40 kilo minder vet op de ongevaarlijke plekken? Geruststellend met de ogen knijpend en met een zwieper van z'n grijze lokken krijg ik wederom een verwijsbriefje. Voor een dietistenpraktijk met dames die er op de foti uitzien als typische Achterhoekse mutsen. Vrijdag ga ik erheen. Inmiddels ben ik de hele serie van Weg met de Weegschaal aan het lezen. Als dat maar goedkomt.... Want wat moet ik doen als ik tegengestelde adviezen krijg? Gelukkig is het nog geen vrijdag.....
Ah, slagroomvla voor toe!
Sinds april heb ik eigenlijk doorlopend nieuwe pogingen ondernomen, in een trialvorm of 'voor altijd', om het overgewicht het hoofd te bieden. Low carb, Herbalife, verlangend kijken naar de Weight Watchers site. Ik moest en zou voor de vakantie, eind september, ruim in het vliegtuigstoeltje passen.
Maar zelfs die zeer concrete doelstelling bleek teveel gevraagd. Van pure stress begon ik om low carb en Herbalife heen te snacken en bleef ik als verlamd op de bank zitten, denkend en beseffend dat ik eigenlijk een crosstrainertje zou moeten bestijgen. Zodat ik geen kilo afviel, wederom als een sardientje in het minieme vliegtuigstoeltje zat, en 4,5 uur heen en 4.5 uur terug de adem heb ingehouden zodat ik de persoon naast mij niet te veel in de weg zou zitten.
Rigoreuze maatregelen dienen er genomen te worden. Misschien biedt de huisarts soelaas. Hij laat me bloed prikken en verwijst me naar de diabetes verpleegkundige, een vrolijke hippe vogel genaamd Henri. Diabetesssss??????? Hij blijkt ook afvalbegeleiding te doen. Ik blijk zo gezond als een visch. Geen hoge bloeddruk, bloedsuikers, cholestorollen, allemaal dik in orde. Het vet zit zelfs op de ongevaarlijke plekken op het lijf, wat wil ik nou nog meer?
Nou..... 40 kilo minder vet op de ongevaarlijke plekken? Geruststellend met de ogen knijpend en met een zwieper van z'n grijze lokken krijg ik wederom een verwijsbriefje. Voor een dietistenpraktijk met dames die er op de foti uitzien als typische Achterhoekse mutsen. Vrijdag ga ik erheen. Inmiddels ben ik de hele serie van Weg met de Weegschaal aan het lezen. Als dat maar goedkomt.... Want wat moet ik doen als ik tegengestelde adviezen krijg? Gelukkig is het nog geen vrijdag.....
Ah, slagroomvla voor toe!
zondag 5 april 2009
De Oorsprong
De laatste week van de eerste trial run en ik ben dik tevreden.
Ik ben lichter, slaap beter en het is een experiment waarvan ik sommige grondbeginselen ga doorzetten in de komende maanden. Hoewel ik niet strikt de detox principes heb toegepast (zo eet ik inmiddels vis en drink ik sloten wijn op de vrijdagavond) is het een ervaring die me bevalt en vol te houden is (met voornoemde aanpassingen :-))
Hetgene dat me bevreemdt is dat ik voorheen pagina's voltikte met voornemens en de voortgang van Gezond & Verantwoord in de dagelijkse mail wisselingen met M. Nu het een missie-van-een-maand is geworden met bijbehorend blog is het moeilijk iets te schrijven.
Ja, ik eet voornamelijk groente en fruit, en ja, ik mis kaas en zout, maar hoe boeiend is het zulks 30 dagen achtereen te beschrijven? Of is het mijn wispelturige natuur die snel uitgekeken raakt op dingen?
Dit blog, en dit eerste experiment, is gebaseerd op een weblog dat ik ooit las van een man die, gebaseerd op de 30-day-trial periode die bestaat in de software wereld, allerlei dingen uitprobeerde voor een periode van 30 dagen. In plaats van mezelf bezig te houden met de eerste oefening, "Hoe val ik 30 kilo af in dertig dagen" ben ik nieuwe trials aan het verzinnen. Dertig dagen elke dag sporten, 30 dagen zonder televisie, 30 dagen met een uur van volledige stilte, noem ze maar op.
Ben ik wispelturig of is het idee van gezond eten en dus goed voor jezelf zorgen stiekem iets natuurlijks en dus niet boeiend om over te schrijven? Ik begin aan het idee te wennen dat fruit meer voor je doet dan chocolade en ben dus geintrigeerd door het 30-day-trial idee. Ben benieuwd waar de maand mei ons leidt :-)
Ik ben lichter, slaap beter en het is een experiment waarvan ik sommige grondbeginselen ga doorzetten in de komende maanden. Hoewel ik niet strikt de detox principes heb toegepast (zo eet ik inmiddels vis en drink ik sloten wijn op de vrijdagavond) is het een ervaring die me bevalt en vol te houden is (met voornoemde aanpassingen :-))
Hetgene dat me bevreemdt is dat ik voorheen pagina's voltikte met voornemens en de voortgang van Gezond & Verantwoord in de dagelijkse mail wisselingen met M. Nu het een missie-van-een-maand is geworden met bijbehorend blog is het moeilijk iets te schrijven.
Ja, ik eet voornamelijk groente en fruit, en ja, ik mis kaas en zout, maar hoe boeiend is het zulks 30 dagen achtereen te beschrijven? Of is het mijn wispelturige natuur die snel uitgekeken raakt op dingen?
Dit blog, en dit eerste experiment, is gebaseerd op een weblog dat ik ooit las van een man die, gebaseerd op de 30-day-trial periode die bestaat in de software wereld, allerlei dingen uitprobeerde voor een periode van 30 dagen. In plaats van mezelf bezig te houden met de eerste oefening, "Hoe val ik 30 kilo af in dertig dagen" ben ik nieuwe trials aan het verzinnen. Dertig dagen elke dag sporten, 30 dagen zonder televisie, 30 dagen met een uur van volledige stilte, noem ze maar op.
Ben ik wispelturig of is het idee van gezond eten en dus goed voor jezelf zorgen stiekem iets natuurlijks en dus niet boeiend om over te schrijven? Ik begin aan het idee te wennen dat fruit meer voor je doet dan chocolade en ben dus geintrigeerd door het 30-day-trial idee. Ben benieuwd waar de maand mei ons leidt :-)
vrijdag 27 maart 2009
Time flies
Vrijdag, bijna middag. Ik ben niet ontevreden. Na mijn vertwijfelde jammerklacht over het maken van keuzes, en het iets voor jezelf doen of voor anderen laten, lijkt het alsof ik mezelf een beetje gereset heb.
's Avonds alleen thuis, is en blijft een uitdaging, zeker als er een fijn romig en pittig stuk kaas vanuit de koelkast naar me lonkt. Gecombineerd met de zoetpittige zweedse mosterd een verleiding die ik zelden kan weerstaan.
Maar daar is het dan ook bij gebleven! En ben ik best trots! Want 4 stuks fruit, de nodige salades, de gewone zeer grof volkorenboterhammen met mager beleg per dag.... ik vind het nogal wat :-). En ja, ik voel me beter, energieker, minder in de put.
Volgende stap: het bewegen. Het fietsen naar en van het werk bevredigt niet meer. Ik wil meer, strakker, beter. Ik wil een 4e dan in een loeigevaarlijke vechtsport. Nieuw doel? ;-)
's Avonds alleen thuis, is en blijft een uitdaging, zeker als er een fijn romig en pittig stuk kaas vanuit de koelkast naar me lonkt. Gecombineerd met de zoetpittige zweedse mosterd een verleiding die ik zelden kan weerstaan.
Maar daar is het dan ook bij gebleven! En ben ik best trots! Want 4 stuks fruit, de nodige salades, de gewone zeer grof volkorenboterhammen met mager beleg per dag.... ik vind het nogal wat :-). En ja, ik voel me beter, energieker, minder in de put.
Volgende stap: het bewegen. Het fietsen naar en van het werk bevredigt niet meer. Ik wil meer, strakker, beter. Ik wil een 4e dan in een loeigevaarlijke vechtsport. Nieuw doel? ;-)
zondag 22 maart 2009
Keuzes
Zondagavond, bijna half 11....
Mijn hoofd zit vol. Met snot (yes, nog steeds :-S), met werk, met studie, maar allesoverheersend met een soort gedachteknoop. Over leven. Over keuzes. Over verantwoordelijkheid nemen voor de keuzes die ik maak. En het besef dat ik dat nu niet volledig doe. In twee dagen tijd hebben twee mensen me zonder dat ze het van elkaar weten exact dezelfde vraag gesteld: wil je dit eigenlijk wel? Natuurlijk wil ik dit. Gezond leven, fit worden en blijven, alle dromen die ik heb en die ik bijna kan aanraken zo dichtbij zijn ze. Wat is er niet aan te willen? Hoe vreselijk is het om verse groente en fruit te eten, lekker te sporten? Niet toch? En toch is er iets in mij dat het blijkbaar niet wil.
Vorige week zondag met mijn bloggerconculega de nodige uurtjes in de sauna mogen vertoeven. Lekker doorgestoomd, gescrubd, gecrudité'd. En echt gepraat.
Zij heeft inmiddels de tweede week zonder schokkende zondigheden doorstaan. Ik? Ik ga eerlijk zijn, ik heb niet het gevoel dat ik al begonnen ben. Ik eet wat meer fruit, ik eet wat meer rauwkost, ik heb het witte brood structureel verruild voor grof volkoren.
Ik kom uit de generatie waar we 'beloningen' moeten 'verdienen'. En dus, na een ochtend hard werken aan mijn business case, vond ik mezelf om een uur of 2 vanmiddag samen met B. in een grand café in Arnhem. Met een giga schaal hapjes. Vanavond, een fijne macaroni. Met oude kaas. Blijkbaar zie ik veel, vet, zout, en zoet eten als beloning. Hoe krom is dat?
De verleiding is groot om te zeggen 'morgen is het maandag, de mooiste dag om weer te 'beginnen'. En nu even naar de kast te rennen voor een chocolaatje, of naar de koelkast voor een plak worst of stukje kaas. Want nu mag het nog. Wat dat betreft is de dieet post van Anneke me uit het hart gegrepen. Jij en ik pop, gaan vrij luguber met het element voedsel om :-D.
En nu ben ik aan het nadenken over hoe ik nu verder kan. Ik las vanochtend iets wat ik niet uit m'n hoofd kreeg, en wat perfect aansluit op alle andere dingen die ik deze week te horen heb gekregen: Doe je iets voor jezelf, of doe je het voor de buitenwereld? Als je alleen op de wereld zou zijn, zou je het dan ook willen? Ik weet het niet, ik weet het echt niet.
Ik word een tikje moe van mezelf.....
Mijn hoofd zit vol. Met snot (yes, nog steeds :-S), met werk, met studie, maar allesoverheersend met een soort gedachteknoop. Over leven. Over keuzes. Over verantwoordelijkheid nemen voor de keuzes die ik maak. En het besef dat ik dat nu niet volledig doe. In twee dagen tijd hebben twee mensen me zonder dat ze het van elkaar weten exact dezelfde vraag gesteld: wil je dit eigenlijk wel? Natuurlijk wil ik dit. Gezond leven, fit worden en blijven, alle dromen die ik heb en die ik bijna kan aanraken zo dichtbij zijn ze. Wat is er niet aan te willen? Hoe vreselijk is het om verse groente en fruit te eten, lekker te sporten? Niet toch? En toch is er iets in mij dat het blijkbaar niet wil.
Vorige week zondag met mijn bloggerconculega de nodige uurtjes in de sauna mogen vertoeven. Lekker doorgestoomd, gescrubd, gecrudité'd. En echt gepraat.
Zij heeft inmiddels de tweede week zonder schokkende zondigheden doorstaan. Ik? Ik ga eerlijk zijn, ik heb niet het gevoel dat ik al begonnen ben. Ik eet wat meer fruit, ik eet wat meer rauwkost, ik heb het witte brood structureel verruild voor grof volkoren.
Ik kom uit de generatie waar we 'beloningen' moeten 'verdienen'. En dus, na een ochtend hard werken aan mijn business case, vond ik mezelf om een uur of 2 vanmiddag samen met B. in een grand café in Arnhem. Met een giga schaal hapjes. Vanavond, een fijne macaroni. Met oude kaas. Blijkbaar zie ik veel, vet, zout, en zoet eten als beloning. Hoe krom is dat?
De verleiding is groot om te zeggen 'morgen is het maandag, de mooiste dag om weer te 'beginnen'. En nu even naar de kast te rennen voor een chocolaatje, of naar de koelkast voor een plak worst of stukje kaas. Want nu mag het nog. Wat dat betreft is de dieet post van Anneke me uit het hart gegrepen. Jij en ik pop, gaan vrij luguber met het element voedsel om :-D.
En nu ben ik aan het nadenken over hoe ik nu verder kan. Ik las vanochtend iets wat ik niet uit m'n hoofd kreeg, en wat perfect aansluit op alle andere dingen die ik deze week te horen heb gekregen: Doe je iets voor jezelf, of doe je het voor de buitenwereld? Als je alleen op de wereld zou zijn, zou je het dan ook willen? Ik weet het niet, ik weet het echt niet.
Ik word een tikje moe van mezelf.....
zaterdag 21 maart 2009
Stout
Afgelopen donderdag een lunchmeeting met overheerlijke bruine broodjes met kaas. In welke wereld, zo vraag ik u, is een bruin broodje met kaas een zonde? Wel, in de mijne dus, die van de afgelopen 2 weken dan.Er is nooit een zonde geweest die ik heb kunnen weerstaan, zo ook deze niet. Bij het eerste "echte" voedsel dat in de maag belandde in dagen merkte ik hoeveel honger ik had. Drie broodjes verder keek ik de rest van de vergadering aan en vroeg me af waar ze het in godsnaam over hadden.
Natuurlijk ben ik onmiddellijk gestraft, geen gewichtsverlies te melden deze week (oke, 3 ons, maar die tellen niet), en erger: directe verstopping.
Een ander gevolg is een aangepaste detox. Als ik mijzelf niet af en toe ruimte geef om te smokkelen ontstaan er excessen. De wekelijkse boodschappen bestonden hedenmorgen dus, naast de standaard bergen groenten en fruit, uit een stuk oude brokkelkaas (jummie), gezoute noten (jummie), een fles wijn (halleluja) en voor de hopeloze momenten een zak Lays Baked (want zo redeneert mijn verwrongen geest, wel chips, minder vet). Allen niet detox-proof maar noodzakelijk zo is gebleken om de rest voor 75% van de tijd vol te houden.
Nog 5 weken en dan vertrek ik naar New York, De Grote Appel (hoe toepasselijk). Als ik er voor die tijd 5 kili afkrijg, dan pas ik in de door mij begeerde maat 40-42, wat het shoppen een stuk leuker maakt. Eens kijken hoe dit werkt als motivatie.
Gewapend met smoothie van mango en ananas maak ik aangepaste plannen. In de hoop dat deze beter vol te houden zijn :-)
Natuurlijk ben ik onmiddellijk gestraft, geen gewichtsverlies te melden deze week (oke, 3 ons, maar die tellen niet), en erger: directe verstopping.
Een ander gevolg is een aangepaste detox. Als ik mijzelf niet af en toe ruimte geef om te smokkelen ontstaan er excessen. De wekelijkse boodschappen bestonden hedenmorgen dus, naast de standaard bergen groenten en fruit, uit een stuk oude brokkelkaas (jummie), gezoute noten (jummie), een fles wijn (halleluja) en voor de hopeloze momenten een zak Lays Baked (want zo redeneert mijn verwrongen geest, wel chips, minder vet). Allen niet detox-proof maar noodzakelijk zo is gebleken om de rest voor 75% van de tijd vol te houden.
Nog 5 weken en dan vertrek ik naar New York, De Grote Appel (hoe toepasselijk). Als ik er voor die tijd 5 kili afkrijg, dan pas ik in de door mij begeerde maat 40-42, wat het shoppen een stuk leuker maakt. Eens kijken hoe dit werkt als motivatie.
Gewapend met smoothie van mango en ananas maak ik aangepaste plannen. In de hoop dat deze beter vol te houden zijn :-)
zaterdag 14 maart 2009
Dieet
Een week aan het ontgiften (oke, met hier en daar wat gesmokkel met wijn) en het doet alles wat het beloofde. Ik slaap als een os (en dat is jaaaren geleden), ik zie er helderder uit en verbeeld me zelfs dat mijn huid aan het opknappen is. Maar ook: de broeken beginnen losser te zitten. Voor elke vrouw het beste nieuws dat ze kan krijgen, voor mij is het dubbel. Want nu is het 'beter voor mezelf' zorgen aan het veranderen in een dieet. Ieks.
Onmiddellijk treedt het 'puddingbroodjes-effect' in werking. Ik vind puddingbroodjes vies. Ik zie ze liggen in de toonbank van de bakker en ril van afschuw. Behalve.. als ik op dieet ben. Ik zie ze, ik weet dat ik ze niet 'mag' hebben en dus wil ik ze. Het puddingbroodje kijkt me aan en roept: "Eet mij, eet mij". Krankzinnig, maar een aandoening waar ik al jaren door wordt geplaagd. Ik doe niet aan dieten.
Sinds ik merk dat er kili verdwijnen heb ik zin in friet, pizza, chips, droge worst, kaas (o, wat mis ik kaas), de lijst is eindeloos. Gisterenavond stond ik op het punt de detox aan de wilgen te hangen en de pizzabezorger te bellen. In plaats daarvan ben ik op de weegschaal gaan staan om mijzelf ervan te doordringen dat ik goed bezig ben. Op meer dan een vlak. Afgelopen week heb ik de sportschool voor het eerst in 3 maanden bezocht, het beest (La Luna, de hond, voor er afschuwelijke misverstanden ontstaan) wordt uitgebreid gelucht en het slapen is hemels.
Het 'ik-ben-op-dieet-idee' dient fluks de nek omgedraaid worden om de volgende 3 weken van de eerste '30-day-trial' vol te maken en als herboren te herrijzen. Morgen met GGM in de sauna is voor zulks de uitgelezen gelegenheid. Wij houden u op de hoogte :-)
Onmiddellijk treedt het 'puddingbroodjes-effect' in werking. Ik vind puddingbroodjes vies. Ik zie ze liggen in de toonbank van de bakker en ril van afschuw. Behalve.. als ik op dieet ben. Ik zie ze, ik weet dat ik ze niet 'mag' hebben en dus wil ik ze. Het puddingbroodje kijkt me aan en roept: "Eet mij, eet mij". Krankzinnig, maar een aandoening waar ik al jaren door wordt geplaagd. Ik doe niet aan dieten.
Sinds ik merk dat er kili verdwijnen heb ik zin in friet, pizza, chips, droge worst, kaas (o, wat mis ik kaas), de lijst is eindeloos. Gisterenavond stond ik op het punt de detox aan de wilgen te hangen en de pizzabezorger te bellen. In plaats daarvan ben ik op de weegschaal gaan staan om mijzelf ervan te doordringen dat ik goed bezig ben. Op meer dan een vlak. Afgelopen week heb ik de sportschool voor het eerst in 3 maanden bezocht, het beest (La Luna, de hond, voor er afschuwelijke misverstanden ontstaan) wordt uitgebreid gelucht en het slapen is hemels.
Het 'ik-ben-op-dieet-idee' dient fluks de nek omgedraaid worden om de volgende 3 weken van de eerste '30-day-trial' vol te maken en als herboren te herrijzen. Morgen met GGM in de sauna is voor zulks de uitgelezen gelegenheid. Wij houden u op de hoogte :-)
woensdag 11 maart 2009
Tragisch
Gedachteloos knabbel ik op mijn appel. Geschild, dat wel. Met schil voelt als een straf, zonder schil als een fijn stuk fruit. Twee mandarijnenogen kijken me aan. Eat me.....
Ik probeer inspiratie te putten uit visualisaties van mezelf in een leren motorpak. Met sunkissed huid in een niemendalletjesjurk, swingend op Barry Manilows Copacabana tijdens een strandfeest.
Ik schrik op uit mijn mijmeringen als een auto net even te hard over de drempel heenjast. En wordt geconfronteerd met de grauwe grijze lucht, de cv die hard moet aanpoten om het huis behaaglijk warm te krijgen.
Het is een lange weg van hier naar El Dorado. Het lijkt een eeuwigheid voordat ik niet meer hoef na te denken of ik de ham kaas croissant pak of de meergranenbol met alfalfa en tomaat. Men zegt dat 30 dagen alles is wat nodig is om van een handeling een gewoonte te maken.
Tandjes op elkaar, blijven grijnzen naar een betere toekomst, het verspilde stuk van het leven loslaten.....
Ik probeer inspiratie te putten uit visualisaties van mezelf in een leren motorpak. Met sunkissed huid in een niemendalletjesjurk, swingend op Barry Manilows Copacabana tijdens een strandfeest.
Ik schrik op uit mijn mijmeringen als een auto net even te hard over de drempel heenjast. En wordt geconfronteerd met de grauwe grijze lucht, de cv die hard moet aanpoten om het huis behaaglijk warm te krijgen.
Het is een lange weg van hier naar El Dorado. Het lijkt een eeuwigheid voordat ik niet meer hoef na te denken of ik de ham kaas croissant pak of de meergranenbol met alfalfa en tomaat. Men zegt dat 30 dagen alles is wat nodig is om van een handeling een gewoonte te maken.
Tandjes op elkaar, blijven grijnzen naar een betere toekomst, het verspilde stuk van het leven loslaten.....
dinsdag 10 maart 2009
Valkuilen
Een ieder heeft ze, zijn of haar aller eigenste valkuilen. Voor mijn GBG (Gescheiden-bij-Geboorte) mede-auteur GGM (GuruGirl Maud) zijn het klaarblijkelijk Toffifees en EggMcMuffins op zaterdagochtend, voor mij... de wijn, de vino, the wine, le vin, de krasi (gr.).
Gisterenavond na het overwerken kwam ik fris en fruitig aan bij de ouwe lui om mijn canine metgezel La Luna op te halen, en al pratend over alle fabuleuze dingen die een mens in New York kan ondernemen (op de planning voor eind april) was ik zo luttele glazen wijn verder.
Natuurlijk straft het lijf mij heden met een fijne koppijn, en erger, schreeuwt het om vet. Ik geef haar niet wat ze wil, maar beperk mij tot vruchtensmoothies, noten, rijstwafels en roggebrood met tomaat (géén aanrader). Het lijf laat zich echter niet foppen en wil vette pizza, frieten en aanverwante zaken en als dat allemaal niet kan, minimaal tostis.
Ik zit de werkdag uit en duik mijn bed in. Alleen daar ben ik veilig voor de cravings.
Gisterenavond na het overwerken kwam ik fris en fruitig aan bij de ouwe lui om mijn canine metgezel La Luna op te halen, en al pratend over alle fabuleuze dingen die een mens in New York kan ondernemen (op de planning voor eind april) was ik zo luttele glazen wijn verder.
Natuurlijk straft het lijf mij heden met een fijne koppijn, en erger, schreeuwt het om vet. Ik geef haar niet wat ze wil, maar beperk mij tot vruchtensmoothies, noten, rijstwafels en roggebrood met tomaat (géén aanrader). Het lijf laat zich echter niet foppen en wil vette pizza, frieten en aanverwante zaken en als dat allemaal niet kan, minimaal tostis.
Ik zit de werkdag uit en duik mijn bed in. Alleen daar ben ik veilig voor de cravings.
zondag 8 maart 2009
Tsssjjj
Met groot respect en bewondering lees ik de post van GGA (Gurugirl Anneke), die zich het ganse weekend strak aan de detox heeft weten te houden, en daarmee ook haar welverdiende urenlange slaapjes in gang heeft gezet. Chapeaux vrouw, ik ben fier op U.
Gisteren vond ik uit dat volkoren crackers met hummus en een flinke pluis alfalfa een onontdekt juweel van een lunch was. Om half 6 werkte ik een uitsmijter naar binnen, 's avonds wat snackjes.
Vandaag: hopeloos. Qua gezond is de mandarijn het enige lichtpuntje aan een verder met vet en zoet en zout doorspekte dag.
Positief: morgen is het maandag. En zal er slechts fruit, meergranenbrood met pluizen kiemen, misosoep en groente op het menu staan. Blijkbaar ben ik er in mijn hoofd volledig van overtuigd dat gezond eten en veel slapen en genoeg beweging de sleutel is naar fit en energiek, maar heeft de rest van het systeem nog even nodig. Ik geef het nog precies één nachtje :-D.
Nu: een film met fitte gezonde mensen.
Gisteren vond ik uit dat volkoren crackers met hummus en een flinke pluis alfalfa een onontdekt juweel van een lunch was. Om half 6 werkte ik een uitsmijter naar binnen, 's avonds wat snackjes.
Vandaag: hopeloos. Qua gezond is de mandarijn het enige lichtpuntje aan een verder met vet en zoet en zout doorspekte dag.
Positief: morgen is het maandag. En zal er slechts fruit, meergranenbrood met pluizen kiemen, misosoep en groente op het menu staan. Blijkbaar ben ik er in mijn hoofd volledig van overtuigd dat gezond eten en veel slapen en genoeg beweging de sleutel is naar fit en energiek, maar heeft de rest van het systeem nog even nodig. Ik geef het nog precies één nachtje :-D.
Nu: een film met fitte gezonde mensen.
Het eerste weekend
De stand zo ver:
- Een fijne linzensoep met een dubieus kleurtje die best te doen was;
- Pure en zure smoothies;
- Speltbrood;
- Speltkoekjes;
- Noten;
- Sloten kruidenthee en water;
- En voor zo: wilde spinazie met pijnboompitten.
Hmz, zelfs ik krijg geen honger als ik het lijstje bekijk.
Lijfs-verschijnselen so far:
- Een doffe hoofdpijn die bij me blijft vanaf het moment van ontwaken;
- Een uitgesleten spoor naar het toilet;
- Maar ook, tien uur diepe diepe slaap.
Voorlopig houden we nog even vol.
- Een fijne linzensoep met een dubieus kleurtje die best te doen was;
- Pure en zure smoothies;
- Speltbrood;
- Speltkoekjes;
- Noten;
- Sloten kruidenthee en water;
- En voor zo: wilde spinazie met pijnboompitten.
Hmz, zelfs ik krijg geen honger als ik het lijstje bekijk.
Lijfs-verschijnselen so far:
- Een doffe hoofdpijn die bij me blijft vanaf het moment van ontwaken;
- Een uitgesleten spoor naar het toilet;
- Maar ook, tien uur diepe diepe slaap.
Voorlopig houden we nog even vol.
zaterdag 7 maart 2009
De eerste pure en zure smoothie is het keelgat gepasseerd. De krachten van moeder natuur zijn geland in de maag, die zich kapot geschrokken is. De laatste restjes witte chocolade eitjes van gisteravond zijn voorgoed verdreven naar helse oorden. Day 1 has started. En opeens is daar de craving naar Toffifee, Eggmcmuffins. Ik ben een raar vrouwspersoon.
vrijdag 6 maart 2009
Het is vrijdagavond. Een standaard vrijdagavond. Ik ben uitgeput, enorm in omvang en al het broood ter wereld naar binnen aan het proppen want het is de laatste keer voor even :-)
Al tijden bestrijd ik de drukke, drukke werkweek met caffeine, gemaksvoer en uiteraard alcohol. Tot nu. Morgen start het ontgiften. Ik eet alleen nog groente, fruit, zaden, noten, rijst en mais en vermijd al het andere. Hmz.
Dit is het plan voor deze maand.
Al tijden bestrijd ik de drukke, drukke werkweek met caffeine, gemaksvoer en uiteraard alcohol. Tot nu. Morgen start het ontgiften. Ik eet alleen nog groente, fruit, zaden, noten, rijst en mais en vermijd al het andere. Hmz.
Dit is het plan voor deze maand.
Abonneren op:
Reacties (Atom)