Ik ben een mens van uitersten. Er is weinig grijs in mijn leven. Als ik drink, word ik dronken. Als ik rook dan als een ketter. Als ik boos ben, ben ik woest. Als ik liefheb, dan met heel mijn hart. En nu ben ik op zoek naar balans :-). Een hele opgave.
De laatste maanden heeft mijn leven in het teken gestaan van werk. Een ritme van werken, eten, slapen. Saai. En dus begon ik te klagen. Over de saaiheid, het gebrek aan leven, aan onverwachts.
Als altijd komen de dingen met veel tegelijk. En zo ging ik vrijdag een borrel doen met I, die ik al veel te lang niet gezien had. En opeens is het half 6 in de vroege ochtend en staat de zaterdag in het teken van een legendarische kater. Later die avond raap ik mijzelf bij elkaar en vertrek ik naar Nijmegen om een drankje te doen met R, een van mijn liefste vrienden. In het verleden was er veel agenda overleg voor nodig om elkaar dan maanden later te treffen, nu ontving ik op vrijdag een mail en stonden we op zaterdagavond, live, oog in oog. We komen bij van de shock in de kroeg. De man naast ons doet dappere pogingen om contact te maken, maar daar zijn we hier niet voor. De avond is vol met gesprekken, over werk, over misantropie, over cynisme. Ik leef weer.
Natuurlijk ben ik, terwijl ik dit schrijf, kapot. En gloort er een drukke werkweek die ik met afgrijzen tegemoet zie. Maar ik ben ook gelukkig. En iets meer in balans. Balans is niet alleen maar slaap en groente eten, het is ook genieten van vrienden, de slappe lach hebben om je eigen slechte grappen en je brak voelen na een hele fijne avond. En kruidenthee op de zondagavond na een fabuleus, en veel te kort, weekend. Proost!
zondag 30 januari 2011
zondag 23 januari 2011
Ziek
Anderhalve week geleden, het is donderdagavond, gaat de telefoon. Een heel klein stemmetje aan de andere kant van de lijn. Het is GGM. Ze is ziek. Een beginnende longontsteking zegt de dokter die haar met een voorraad codeine weer naar huis gestuurd heeft. Ik denk niet dat ik de Blauwvingertocht kan lopen zaterdag, zegt het kleine stemmetje. Goh? Geen probleem, er zijn wandelingen genoeg als je eenmaal opgeknapt bent.
Zondagavond rinkelt de telefoon opnieuw. Het kleine stemmetje is nu verstikt met tranen. De hoestbuien leveren nu ook bloed op, of ik haar naar de huisartsenpost kan brengen? Ik laat alles uit mijn handen vallen en zit een nanoseconde later in de auto. Een zielsverwant die bloed ophoest, het zijn niet de berichten die je wilt horen.
De arts in de huisartsenpost luistert een keer en schrijft een knappe dosis penicilline voor. De dag erna terug naar de huisarts die ik zijn vet geef, wat denkt de man wel niet een longontsteking te willen genezen met pilletjes die alleen het hoesten onderdrukken en vervolgens gaan we door naar het ziekenhuis voor longfotos. De beginnende longonsteking is tot volle wasdom gekomen en is nu een dubbele. GGM is voor het eerst in haar leven echt heel erg ziek. Dat levert, voor mij, tamelijk hilarische situaties op. Zo is ze zeer bezorgd dat ze al anderhalve week niet heeft kunnen eten. Dat kan toch niet goed zijn? Zo gaat dat mop, je bent ziek. Oh ja.
Dus geen gezamenlijk gewandel de afgelopen 2 weken. En voor de komende tijd zie ik hele kleine kwartiertjes lopen om het lijf rustig de tijd te geven te herstellen. In mijn eentje doe ik halfslachtige pogingen tot lopen, maar er is geen bal aan. Wandelen is leuk, maar er moet wel bij geouwehoerd kunnen worden. Zodra wij weer kunnen beginnen met opbouwen, berichten wij opnieuw.
Zondagavond rinkelt de telefoon opnieuw. Het kleine stemmetje is nu verstikt met tranen. De hoestbuien leveren nu ook bloed op, of ik haar naar de huisartsenpost kan brengen? Ik laat alles uit mijn handen vallen en zit een nanoseconde later in de auto. Een zielsverwant die bloed ophoest, het zijn niet de berichten die je wilt horen.
De arts in de huisartsenpost luistert een keer en schrijft een knappe dosis penicilline voor. De dag erna terug naar de huisarts die ik zijn vet geef, wat denkt de man wel niet een longontsteking te willen genezen met pilletjes die alleen het hoesten onderdrukken en vervolgens gaan we door naar het ziekenhuis voor longfotos. De beginnende longonsteking is tot volle wasdom gekomen en is nu een dubbele. GGM is voor het eerst in haar leven echt heel erg ziek. Dat levert, voor mij, tamelijk hilarische situaties op. Zo is ze zeer bezorgd dat ze al anderhalve week niet heeft kunnen eten. Dat kan toch niet goed zijn? Zo gaat dat mop, je bent ziek. Oh ja.
Dus geen gezamenlijk gewandel de afgelopen 2 weken. En voor de komende tijd zie ik hele kleine kwartiertjes lopen om het lijf rustig de tijd te geven te herstellen. In mijn eentje doe ik halfslachtige pogingen tot lopen, maar er is geen bal aan. Wandelen is leuk, maar er moet wel bij geouwehoerd kunnen worden. Zodra wij weer kunnen beginnen met opbouwen, berichten wij opnieuw.
zaterdag 8 januari 2011
Overwinningen
Sommige dagen zitten vol met overwinningen.
Na een matige dag gisteren waarin ik verviel in alle oude gewoonten waar ik inmiddels een hekel aan gekregen heb, was vandaag een dag gevuld met tekenen dat we op de goede weg zijn.
Stipt om 10 uur staat GGM op de stoep voor de tocht naar Zelhem. En terug. Er ligt geen sneeuw. Het is niet glad. Het is droog. En het waait. Als een bezetene. De quote van vandaag komt op het conto van GGM: "Elke tocht is vol ontberingen. Vandaag is het de wind."
De afgelopen week had ik zowel een gesprek met de coach die me het zetje heeft gegeven eindelijk echt op zoek te gaan naar mijn gevoel, als een danstherapiesessie die me wederom een stuk verder heeft gebracht in het in contact staan met mijn lijf. Genoeg gespreksstof dus voor onderweg. GGM laat wederom zien wat een (h)echte vriendschap betekent door me een spiegel voor te houden en precies de goede vragen te stellen. En onderweg hebben we gemerkt dat het leven in het nu steeds beter gaat, nee, we gaan geen plannen maken voor idioot lange wandelingen, laten we vooral blijven genieten. En nee, het lief zijn voor jezelf is geen makkie maar zoooo de moeite waard. En oh ja, suiker is het voer van de Duivel (en verder geen kwaad woord over Hem).
Thuisgekomen doen de voeten pijn en kijken twee bruine hondenogen me aan. Oke, nog een rondje rond de plas en dan is het klaar. Ik zit dik tevreden op de bank. Eens kijken wat morgen brengt. En hoe hard het waait.
Na een matige dag gisteren waarin ik verviel in alle oude gewoonten waar ik inmiddels een hekel aan gekregen heb, was vandaag een dag gevuld met tekenen dat we op de goede weg zijn.
Stipt om 10 uur staat GGM op de stoep voor de tocht naar Zelhem. En terug. Er ligt geen sneeuw. Het is niet glad. Het is droog. En het waait. Als een bezetene. De quote van vandaag komt op het conto van GGM: "Elke tocht is vol ontberingen. Vandaag is het de wind."
De afgelopen week had ik zowel een gesprek met de coach die me het zetje heeft gegeven eindelijk echt op zoek te gaan naar mijn gevoel, als een danstherapiesessie die me wederom een stuk verder heeft gebracht in het in contact staan met mijn lijf. Genoeg gespreksstof dus voor onderweg. GGM laat wederom zien wat een (h)echte vriendschap betekent door me een spiegel voor te houden en precies de goede vragen te stellen. En onderweg hebben we gemerkt dat het leven in het nu steeds beter gaat, nee, we gaan geen plannen maken voor idioot lange wandelingen, laten we vooral blijven genieten. En nee, het lief zijn voor jezelf is geen makkie maar zoooo de moeite waard. En oh ja, suiker is het voer van de Duivel (en verder geen kwaad woord over Hem).
Thuisgekomen doen de voeten pijn en kijken twee bruine hondenogen me aan. Oke, nog een rondje rond de plas en dan is het klaar. Ik zit dik tevreden op de bank. Eens kijken wat morgen brengt. En hoe hard het waait.
dinsdag 4 januari 2011
Het nieuwe jaar
Het is 4 januari 2011 en de eerste wandeling van het nieuwe jaar zit er alweer op. Ik kan me niet herinneren langer dan een week of 3 gevolg te hebben gegeven aan een goed gezond besluit, met deze wandeling heb ik dit schamele record gebroken. En hoe. Afgelopen zondag, bijna volledig uitgekaterd van de Oud en Nieuw viering, had ik een leuke wandelroute uitgeprint voor GGA en mijzelf, in Arnhem. De parkroute.
Door de sneeuw stapten wij lustig voort, genietend van de mooie winterse omgeving en onze eigen prestaties. Filosoferend over het jaar dat voor ons ligt en welke geweldige achievements we zouden gaan behalen.
Helaas beschikken wij beide niet over een doorontwikkeld gevoel voor richting, en dan doe ik nog zeer zwaar onder voor GGA, waardoor we na ruim een uur geen match meer konden maken tussen het papiertje in mijn jaszak met daarop de simpel uitziende wandeling, en de omgeving waarin we ons bevonden. Ja, we liepen nog steeds in een park, maar damn wat zijn die parken enorm. Op hoop van zegen gingen we een kant op. De lucht betrok, een hoge heuvel doemde op. We beklommen, ik werd stiller. GGA bleef positief. Uiteindelijk, na 2 uur, zag ik iets bekends, en wist dat we nog een half uur te gaan hadden.
Natuurlijk kan ik deze gebeurtenis bekijken met een 'het glas is half leeg' bril op het hoofd. Dan zou ik zeggen: verdwaald, veel te lang doorgelopen, sneeuwbui op het hoofd gehad, rest van de avond niet meer kunnen bewegen, ik hang de shoes aan de wilgen want dit is niet leuk meer.
Maar nee, dat doe ik eens niet. De 'het glas is half vol' bril past mij beter: We hebben 2,5 uur flink doorgelopen, sneeuw, ijs, kou en verdwaling getrotseerd. We hebben het overleefd en we zijn trots dat we in een paar weken tijd zoveel vooruitgang hebben geboekt. De 15 kilometer in Zwolle wordt, zeker wanneer sneeuw- en ijsvrij en vlak, een eitje.
We gaan door. Zaterdag a.s.: Doetinchem - Zelhem vv. Afstand: 10 kilometer. Draaien wij onze voetjes niet meer voor om. Zeg maar.
Door de sneeuw stapten wij lustig voort, genietend van de mooie winterse omgeving en onze eigen prestaties. Filosoferend over het jaar dat voor ons ligt en welke geweldige achievements we zouden gaan behalen.
Helaas beschikken wij beide niet over een doorontwikkeld gevoel voor richting, en dan doe ik nog zeer zwaar onder voor GGA, waardoor we na ruim een uur geen match meer konden maken tussen het papiertje in mijn jaszak met daarop de simpel uitziende wandeling, en de omgeving waarin we ons bevonden. Ja, we liepen nog steeds in een park, maar damn wat zijn die parken enorm. Op hoop van zegen gingen we een kant op. De lucht betrok, een hoge heuvel doemde op. We beklommen, ik werd stiller. GGA bleef positief. Uiteindelijk, na 2 uur, zag ik iets bekends, en wist dat we nog een half uur te gaan hadden.
Natuurlijk kan ik deze gebeurtenis bekijken met een 'het glas is half leeg' bril op het hoofd. Dan zou ik zeggen: verdwaald, veel te lang doorgelopen, sneeuwbui op het hoofd gehad, rest van de avond niet meer kunnen bewegen, ik hang de shoes aan de wilgen want dit is niet leuk meer.
Maar nee, dat doe ik eens niet. De 'het glas is half vol' bril past mij beter: We hebben 2,5 uur flink doorgelopen, sneeuw, ijs, kou en verdwaling getrotseerd. We hebben het overleefd en we zijn trots dat we in een paar weken tijd zoveel vooruitgang hebben geboekt. De 15 kilometer in Zwolle wordt, zeker wanneer sneeuw- en ijsvrij en vlak, een eitje.
We gaan door. Zaterdag a.s.: Doetinchem - Zelhem vv. Afstand: 10 kilometer. Draaien wij onze voetjes niet meer voor om. Zeg maar.
Abonneren op:
Reacties (Atom)