De nieuwe wandelschoenen hebben het zwaar te verduren. Gisteren, 2e kerstdag, zijn ze al door park Sonsbeek heen gesleept en vandaag stond Braamt op het program. Ik had vanochtend wat angstige momenten met het proberen weg te sturen van de parkeerplaats, en het linksaf slaan voor de supermarkt. IJsbanen, grote hopen verijsde sneeuw, bah, bah, bah, ik haat dit echt. Maar, ik heb me wederom niet laten tegenhouden. Samen met GGA 7,5 kilometer weggelopen, ben wederom zeer trots. Dat ik vervolgens niet wegkwam van de parkeerplaats omdat ik dacht slim te zijn en de Seat met de neus naar voren te parkeren, terwijl GGA haar Peugje zo wegstuurde, mocht de pret niet drukken.
Ik duim dat op 16 januari de sneeuw en het ijs foetsjie zijn, dan mogen de 15 kilometer van de blauwevingertocht in Zwolle geen enkel probleem opleveren.
En nu even de krassen op de kont aanschouwen. Sja, als je een plas moet doe je dat zeer aards in de bosjes. Inclusief doornen.
We houden het vol, het wandelen, en vandaag is ook dag 1 van mijn suikerloze bestaan. Vooralsnog voel ik me uitstekend. Houden zo.
maandag 27 december 2010
zondag 19 december 2010
Mens sana in corpore sano
Volgens mij komt de spreuk "een gezonde geest in een gezond lijf" al uit de tijd van de Romeinen. Al eeuwen weten we dat er een verband bestaat tussen je gelukkig voelen en de staat waarin het lichaam zich bevindt.
De laatste tijd heb ik last van werkstress. Vooruitgang is leuk, maar de omgeving waar ik in terecht kom nu ik steeds grotere projecten mag doen is een politieke. Niet langer is alleen de kwaliteit van je werk de graadmeter maar ook hoe je je staande houdt tussen veelal conflicterende belangen. Ik kan daar moeilijk mee omgaan. De midlife crisis ligt op de loer. Is dit het wel? Haal ik hier voldoening uit? En ook, het hoofd is nauwelijks nog stop te zetten. De gedachten malen en niet zelden word ik wakker met werkzaken volop draaiend in de hersenen. Ik ben ontstemd.
Voor een impulsief, ongeduldig en temperamentvol mensch als ik is het een enorme opgave niet alles direct te fiksen. Mijn natuur zegt mij ontslag te nemen, een jaar vrijwilligerswerk te gaan doen en dat jaar vooral te gebruiken om de stappen die ik in de afgelopen tijd gezet heb 'af te maken'. Ineens realiseer ik me dat dit de zoveelste afleidingsmanoeuvre is. Waar ik ook heenga, wat ik ook ga doen, ik neem mezelf mee. En is het niet vooral de kunst om mezelf te worden en te blijven in wat voor omgeving me ik ook bevind?
En dus maak ik, twee weken te vroeg, goede voornemens. De komende tijd ben ik het belangrijkst. Dit betekent mezelf de tijd gunnen de balans tussen verstand en gevoel verder te verstevigen. Dit betekent ook wandelen. Om het lijf de beweging te geven die het nodig heeft en om het hoofd te ontdoen van muizenissen. Vanochtend trok ik wederom de wandelschoenen aan. In de volle overtuiging dat ik uren ben weggeweest stap ik 1 uur en 10 minuten later de deur weer binnen. Ah wel, een volledige karakteromslag is niet wat wij nastreven :-)
De laatste tijd heb ik last van werkstress. Vooruitgang is leuk, maar de omgeving waar ik in terecht kom nu ik steeds grotere projecten mag doen is een politieke. Niet langer is alleen de kwaliteit van je werk de graadmeter maar ook hoe je je staande houdt tussen veelal conflicterende belangen. Ik kan daar moeilijk mee omgaan. De midlife crisis ligt op de loer. Is dit het wel? Haal ik hier voldoening uit? En ook, het hoofd is nauwelijks nog stop te zetten. De gedachten malen en niet zelden word ik wakker met werkzaken volop draaiend in de hersenen. Ik ben ontstemd.
Voor een impulsief, ongeduldig en temperamentvol mensch als ik is het een enorme opgave niet alles direct te fiksen. Mijn natuur zegt mij ontslag te nemen, een jaar vrijwilligerswerk te gaan doen en dat jaar vooral te gebruiken om de stappen die ik in de afgelopen tijd gezet heb 'af te maken'. Ineens realiseer ik me dat dit de zoveelste afleidingsmanoeuvre is. Waar ik ook heenga, wat ik ook ga doen, ik neem mezelf mee. En is het niet vooral de kunst om mezelf te worden en te blijven in wat voor omgeving me ik ook bevind?
En dus maak ik, twee weken te vroeg, goede voornemens. De komende tijd ben ik het belangrijkst. Dit betekent mezelf de tijd gunnen de balans tussen verstand en gevoel verder te verstevigen. Dit betekent ook wandelen. Om het lijf de beweging te geven die het nodig heeft en om het hoofd te ontdoen van muizenissen. Vanochtend trok ik wederom de wandelschoenen aan. In de volle overtuiging dat ik uren ben weggeweest stap ik 1 uur en 10 minuten later de deur weer binnen. Ah wel, een volledige karakteromslag is niet wat wij nastreven :-)
zaterdag 18 december 2010
Nou! En weer!
Buiten is het een kerstkaart. Witte bomen, velden, wegen. Bevroren vijvers, vogels die zich de sneeuw uit de veren poetsen. En hoe weten we dat? We hebben het met eigen ogen gezien. Na het verkeersinfarct van gisteren door de hevige sneeuwval in met name het westen van het land bekroop me zo'n 24 uur geleden een lichte twijfel of we de wandeltraining door moesten laten gaan. De twijfel was slechts licht, en de strakblauwe lucht vanochtend en het vooruitzicht op de Kerst Libelle maakte de beslissing makkelijk. Stipt om 10 stond GGA op de stoep met 2 mutsen, water, tussendoortjes. Al dat we vorige week zo ontbeerd hadden zodat ik na een kwartier in de Montferlandse bossen al in de paniek schoot. De aanblik van twee langzaam onderkoelende lijven in een donker bos nodigt niet uit tot ferm stappen, dat kan ik u wel vertellen.
Dit weekend stond wederom de 7.5 kilometer op het program, ditmaal in de buurt van het Arnhemse. Ik had een uitdagende route uitgestippeld (we lopen naar het park, doen daar een paar rondjes en zorgen dat we bij de stad uitkomen zodat we daar kunnen lunchen) en verrek, het ging als een zonnetje. Mooi weer, een paar glibberpartijen die niet uitmondden in valpartijen, dankzij de cup E en de armen en de jas/het vest van de ander.
Volgende week staat de 10 kilometer te trappelen. Ik heb er nu al zin in. Sterker nog, ik wil morgen weer gaan lopen, zeker als het hetzelfde mooie weer is als vanochtend. De goeie conditie, de blozende wangen, de gespierde benen, ze lonken en knipogen allemaal naar me. Lekker hoor.
Dit weekend stond wederom de 7.5 kilometer op het program, ditmaal in de buurt van het Arnhemse. Ik had een uitdagende route uitgestippeld (we lopen naar het park, doen daar een paar rondjes en zorgen dat we bij de stad uitkomen zodat we daar kunnen lunchen) en verrek, het ging als een zonnetje. Mooi weer, een paar glibberpartijen die niet uitmondden in valpartijen, dankzij de cup E en de armen en de jas/het vest van de ander.
Volgende week staat de 10 kilometer te trappelen. Ik heb er nu al zin in. Sterker nog, ik wil morgen weer gaan lopen, zeker als het hetzelfde mooie weer is als vanochtend. De goeie conditie, de blozende wangen, de gespierde benen, ze lonken en knipogen allemaal naar me. Lekker hoor.
vrijdag 10 december 2010
En zo ongemerkt...
Nou, de eerste week na ons goede besluit ons te storten op de edele wandelsport, zit erop. Maandag een serieuze sessie, dinsdag onbewogen, woensdag grootse plannen die niet uitgevoerd zijn. En toen, de donderdag. Glad en koud en sneeuw en vertelde ik al dat het glad was? Donderdagavond borrel in Utrecht dus besloot ik de trein te pakken. Ik besloot ook alles voor om het treinen heen de benenwagen te nemen.
En zo geschiedde. Lopend naar het parket, 25 minuten. Na 50 meter onderuit op de spiegelgladde stoep. Roggebrood met kaas door de lucht, een rechterknie die de klap opving. Van het parket naar het station, 20 minuten. Van station Utrecht naar het project. 20 minuten. Van het project naar de borrellocatie, 25 minuten. Van de borrellocatie naar het station, 15 minuten. Van het station naar huis, 45 minuten. Verdwaald. Eenmaal thuis doodop door het moeten blijven balanceren op de Neerlandse ijsvlaktes. Maar ook, ongelooflijk trots. En een zuivere fysieke vermoeidheid die prettig aanvoelt na alle jaren mentale vermoeidheid met een niet energiek lijf.
Vanochtend wederom naar het parket gelopen, en terug. Spierpijn als een dolle, dat wel. Bovenbenen die branden en zeuren, lang geleden. En ik merk dat ik fanatiek word. Daarom, graag nieuwe wandelschoenen, lieve Santa Claus! Stappers die wat breder en wat langer zijn, zodat de lekkere dikke naadloze wandelsokken erin aan kunnen. Want de huidige schoenen mogen top of the bill zijn, voor mijn grote tenen zijn ze net een beetje knellig na een dagje doorstappen. Blaren zijn me tot nu toe bespaard gebleven, en op advies van GGA smeer ik de onderdanen elke avond fijn in. Zondag staat de eerste gezamenlijke wandeltocht op het program. 7.5 kilometer, als voorbereiding op de eerste wandeltocht in Zwolle. Ik mag toch hopen dat het ijs dan weggedooid is, 1 keer per week op de giechel is meeeer dan genoeg. Of, eigenlijk teveel.
En zo geschiedde. Lopend naar het parket, 25 minuten. Na 50 meter onderuit op de spiegelgladde stoep. Roggebrood met kaas door de lucht, een rechterknie die de klap opving. Van het parket naar het station, 20 minuten. Van station Utrecht naar het project. 20 minuten. Van het project naar de borrellocatie, 25 minuten. Van de borrellocatie naar het station, 15 minuten. Van het station naar huis, 45 minuten. Verdwaald. Eenmaal thuis doodop door het moeten blijven balanceren op de Neerlandse ijsvlaktes. Maar ook, ongelooflijk trots. En een zuivere fysieke vermoeidheid die prettig aanvoelt na alle jaren mentale vermoeidheid met een niet energiek lijf.
Vanochtend wederom naar het parket gelopen, en terug. Spierpijn als een dolle, dat wel. Bovenbenen die branden en zeuren, lang geleden. En ik merk dat ik fanatiek word. Daarom, graag nieuwe wandelschoenen, lieve Santa Claus! Stappers die wat breder en wat langer zijn, zodat de lekkere dikke naadloze wandelsokken erin aan kunnen. Want de huidige schoenen mogen top of the bill zijn, voor mijn grote tenen zijn ze net een beetje knellig na een dagje doorstappen. Blaren zijn me tot nu toe bespaard gebleven, en op advies van GGA smeer ik de onderdanen elke avond fijn in. Zondag staat de eerste gezamenlijke wandeltocht op het program. 7.5 kilometer, als voorbereiding op de eerste wandeltocht in Zwolle. Ik mag toch hopen dat het ijs dan weggedooid is, 1 keer per week op de giechel is meeeer dan genoeg. Of, eigenlijk teveel.
maandag 6 december 2010
De langste reis begint met de eerste stap
Ik rij op de A50 tussen Zwolle en Arnhem. Het is 16.15 uur, maandag 6 december. De omstandigheden zijn zo goed als perfect. Ik kan geen redenen verzinnen om niet datgene uit te voeren wat ik me heb voorgenomen.
Ik betrap mezelf op een interne dialoog:
"Hm, het wordt al donker"
"Tsj, valt harstikke mee, gewoon lekker gaan lopen, als je het niet doet krijg je spijt"
"Morgen ben ik nog vroeger waarschijnlijk, dan kan ik dan toch gaan lopen?"
"Morgen is er vast weer een andere geweldige reden waarom je niet kan gaan lopen. Tis nu of nooit, beginnen is even lastig"
"Ja maar, het is vast harstikke glad op de stoepen en in het park"
"Dat zie je dan wel weer, je gaat in ieder geval beginnen"
"..."
En zo ging het nog wel even door.
Maar, ik heb doorgezet. Thuisgekomen de tas neergegooid, schoenen gewisseld, fancy appje op de Iphone ingeschakeld, en gaan lopen.
Ja, het was glad, op sommige plekken. En ik ben niet naar het park gegaan, maar heb mijn eerste wandeltocht een doel gegeven (want blijkbaar is 'gezond, fit, en een gezond gewicht' geen doel op zich in mijn brein). Ik heb bij de keurslager een rookworst gehaald. De keurslager zit 2 kilometer lopen, berg op.
En nu ben ik thuis. In bezit van een rookworst en spekjes voor de boerenkool stamppot van morgen. Koude maar tegelijk gloeiende wangen. Me realiserend dat ik wat teennagels bij moet vijlen (en ik weet nu heel goed welke). 5 keer BIJNA uitgegleden, maar nooit helemaal. Heel tevreden. En, helemaal leuk, m'n Iphone heeft alles netjes bijgehouden. Zodat ik nu weet dat ik.... zie onderstaand linkje. Als het werkt. Trots, tevreden. En zin in volkoren spaghetti met versgemaakte tomatensaus. Want dat is het menu voor vanavond. Yes!
SCREENMEDIA SPRINTGPS & PEDOMETER PRO - SHARING
Ik betrap mezelf op een interne dialoog:
"Hm, het wordt al donker"
"Tsj, valt harstikke mee, gewoon lekker gaan lopen, als je het niet doet krijg je spijt"
"Morgen ben ik nog vroeger waarschijnlijk, dan kan ik dan toch gaan lopen?"
"Morgen is er vast weer een andere geweldige reden waarom je niet kan gaan lopen. Tis nu of nooit, beginnen is even lastig"
"Ja maar, het is vast harstikke glad op de stoepen en in het park"
"Dat zie je dan wel weer, je gaat in ieder geval beginnen"
"..."
En zo ging het nog wel even door.
Maar, ik heb doorgezet. Thuisgekomen de tas neergegooid, schoenen gewisseld, fancy appje op de Iphone ingeschakeld, en gaan lopen.
Ja, het was glad, op sommige plekken. En ik ben niet naar het park gegaan, maar heb mijn eerste wandeltocht een doel gegeven (want blijkbaar is 'gezond, fit, en een gezond gewicht' geen doel op zich in mijn brein). Ik heb bij de keurslager een rookworst gehaald. De keurslager zit 2 kilometer lopen, berg op.
En nu ben ik thuis. In bezit van een rookworst en spekjes voor de boerenkool stamppot van morgen. Koude maar tegelijk gloeiende wangen. Me realiserend dat ik wat teennagels bij moet vijlen (en ik weet nu heel goed welke). 5 keer BIJNA uitgegleden, maar nooit helemaal. Heel tevreden. En, helemaal leuk, m'n Iphone heeft alles netjes bijgehouden. Zodat ik nu weet dat ik.... zie onderstaand linkje. Als het werkt. Trots, tevreden. En zin in volkoren spaghetti met versgemaakte tomatensaus. Want dat is het menu voor vanavond. Yes!
SCREENMEDIA SPRINTGPS & PEDOMETER PRO - SHARING
zondag 5 december 2010
Terug van weggeweest
Een jaar later... Het is een bewogen jaar geweest waarin vooral de ziel aandacht heeft gehad. En soms, soms, ben ik zo dichtbij dat ik het bijna kan aanraken, en vaker nog merk ik dat ik in mijn oude gedragspatronen verval. Gedragspatronen die inmiddels niet meer lekker aanvoelen. Het begint te komen, hoofd, hart en buik op 1 lijn. Al is er nog genoeg te doen.
Helaas zorgt al dit Voelen er niet voor dat ik inmiddels door het leven ga met het strakke lijf waar ik van droom. Tijdens de laatste bijpraat sessie met GGM komen wij tot dezelfde conclusie, we zijn niet dik. Het feit dat de spiegel anders laat zien is jammer, maar wij beiden, met persoonlijkheden die bruisen, willen genieten van het leven en vol energie uitdagingen (yuk) aangaan, zijn niet dik.
En dus is er het Volgende Plan. Ditmaal geen idioot onhaalbare schemi waarin een marathon lopen alvorens naar het werk te gaan de bron is van succes, geen bizarre plannen tot ontgifting en ascetische levenswijze, ditmaal een volkomen haalbaar plan tot Wandelen. Bij mijn voorstel om in 2011 de Kennedymars tot een goed einde te brengen (wat is nu 80 kilometer?) verdwijnen de wenkbrauwen van GGM tot ver onder de haargrens, maar deze tocht volbrengen in 2012 krijgt de handen wel op elkaar. In het komend jaar mengen wij ons onder de scouts en militairen om de Airbornemars te lopen, dat dan weer wel. De discussie of het 25 of 40 kilometeren moeten worden, wordt later in het jaar wel beslecht.
En dus gingen gisteren en vandaag de wandelschoenen aan. Eerst maar eens beginnen met wandelingen van ruim een uur stevig doorlopen. En damn, wat voel ik me goed. En ik geloof er warempel heilig in, dit zou zomaar eens Het Laatste Plan kunnen zijn. Wat zijn we dichtbij!
Helaas zorgt al dit Voelen er niet voor dat ik inmiddels door het leven ga met het strakke lijf waar ik van droom. Tijdens de laatste bijpraat sessie met GGM komen wij tot dezelfde conclusie, we zijn niet dik. Het feit dat de spiegel anders laat zien is jammer, maar wij beiden, met persoonlijkheden die bruisen, willen genieten van het leven en vol energie uitdagingen (yuk) aangaan, zijn niet dik.
En dus is er het Volgende Plan. Ditmaal geen idioot onhaalbare schemi waarin een marathon lopen alvorens naar het werk te gaan de bron is van succes, geen bizarre plannen tot ontgifting en ascetische levenswijze, ditmaal een volkomen haalbaar plan tot Wandelen. Bij mijn voorstel om in 2011 de Kennedymars tot een goed einde te brengen (wat is nu 80 kilometer?) verdwijnen de wenkbrauwen van GGM tot ver onder de haargrens, maar deze tocht volbrengen in 2012 krijgt de handen wel op elkaar. In het komend jaar mengen wij ons onder de scouts en militairen om de Airbornemars te lopen, dat dan weer wel. De discussie of het 25 of 40 kilometeren moeten worden, wordt later in het jaar wel beslecht.
En dus gingen gisteren en vandaag de wandelschoenen aan. Eerst maar eens beginnen met wandelingen van ruim een uur stevig doorlopen. En damn, wat voel ik me goed. En ik geloof er warempel heilig in, dit zou zomaar eens Het Laatste Plan kunnen zijn. Wat zijn we dichtbij!
Abonneren op:
Reacties (Atom)