Moe

Er zit een gat tussen wie ik ben en hoe ik overkom. Om te kunnen overleven heb ik mij een buitenkant aangemeten die zelfverzekerd is, sterk en overtuigend. Die buitenkant komt ergens vandaan, die buitenkant is gemaakt van een aantal karaktereigenschappen die ik bezit, ik ben sterk, zelfverzekerd en gezegend met een talent voor het nemen van de leiding waar dat nodig is. Om te kunnen overleven heb ik die eigenschappen dusdanig uitvergroot dat ze inmiddels mijn andere kant, het gevoelsmens, mijn zorgzame kant, zijn gaan overschaduwen. Ze zijn buitenproportioneel gegroeid.

Toen iemand me onlangs vertelde dat het ontwikkelen van mijn ‘zachte’ kant me kracht zou geven was er geen weg terug. Ik was blij met de uitgestoken hand, iemand die me ging helpen, maar ook bang voor wat dit nieuwe traject bij me los zou maken, de energie die het me zou kosten na de laatste paar jaren die tropenjaren in mijn leven bleken te zijn. De hamvraag is hoe ik mezelf word zonder mezelf kwijt te raken.

Ik ben al moe.

Op hetzelfde moment kan ik niet anders dan kijken naar mijn gewicht. De vreetbuien waar ik al jaren last van heb, het niet gelukkig zijn met mijn lijf, de vele pogingen om iets aan dat gewicht te doen die me alleen maar verder van huis hebben gebracht. Ik ben niet dom. Ik weet dat het gewicht een symptoom is. Een symptoom van hetzelfde diepere probleem dat maakt dat ik me minder voel dan ik ben, dat me doodsbang maakt gevoelens te delen met anderen, erger nog, met mezelf. Ik weet dat als ik het eeuwigdurend conflict in mezelf oplos dat ik ook mijn strijd met het gewicht heb gewonnnen.

Ik weet dit allemaal maar ben niet blij dat ik de oplossing eindelijk gevonden heb. Ik ben moe. Moe om het weer uit mezelf te moeten halen, moe omdat ik weer diep adem moet halen en mezelf onder het vergrootglas moet leggen. Ik ben moe.