Blunder

Ik heb al eerder gemeld dat ik gezegend ben met een impulsieve aard. Of zoals nu blijkt, vervloekt ben met zulks. In den beginne, toen GGM en ik wandelplannen maakten, ontving ik een mail van de Novib. Een mail met daarin de aankondiging van de trailwalker. Honderd kilometer lopen in 30 uur. In een team van vier. GGM was hier met geen honderd gloeiende poken voor te porren. En dus deed ik mijn mond open op mijn werk. En tot mijn verbijstering deed ik dat tegen een mede-krankzinnige.

De mede-krankzinnige mobiliseerde troepen, en ik, omdat ik dacht dat het haar toch niet zo lukken, speelde vrolijk mee. Nu horen wij morgen of we er in "geslaagd" zijn vier vrouwen te verzamelen die een zekere dood tegemoet willen wandelen. Als de laatste ja zegt moet ik wel. De wandelschoenen afstoffen en oefenen. Tot ik een ons weeg, dat dan weer wel.

Ik breng een laatste avond door in vreugdevolle hoop. Vrouw nummer 4 kan immers nog nee zeggen. Zijn we morgen met vier, dan moet ik eraan geloven. Het oefenschema bestaat uit 3 lange wandelingen per week. Dat is toch te doen?

Ik steek een sigaret op en hoop op een goede afloop. Welke kant het ook op gaat. Zij die wandelend sterven gaan, groeten u.

It..... is...... aliveeeeee!

Dit schijnt Doctor Frankenstein uitgeroepen te hebben toen zijn monster een teken van leven gaf. Nou wens ik mezelf niet te vergelijken met dat aan elkaar genaaide en gelaste sujet, echter het voelt wel alsof ik weer tot leven gekomen ben. De dubbele longontsteking is eruit gevochten, met hulp van grote doses nasty penicilline. Zie ook een eerdere blog van GGA over de begane medische dwaling van de arts in opleiding. Nadat ik me wat beter ging voelen (lees: de ergste 'ziek' lucht uit de nostrillen was verdwenen en ik eten toch wel weer heel smakelijk vond) had ik plenty tijd om na te denken. De weerstand en de conditie tot onder het nulpunt gezakt -> en het was al niet denderend, dus veroordeeld tot in house. Trachten de muren van me af te telepatheren gaat ook vervelen, dus afdalen in de duisterste uithoeken van de geplaagde ziel. Wat mij betreft is de longontsteking dan wel voornamelijk iets heel narigs fysieks, maar zie ik het ook als de cleansende afsluiter van een min of meer ongemerkte heftige tijd. Min of meer ongemerkt omdat het grootste deel zich in mijn onderbewustzijn heeft afgespeeld.
Het voert te ver om de innerlijke dialoog van een paar weken in een paar zinnen te vatten, maar de conclusie leent zich hier wel prima voor: dit nooit meer.
Mijn lijf is me het lesje aan het leren waarvan ik al jaren wist dat ik het nodig had (voor de oplettende lezer: zie hoe ik mijn lijf als een ander entiteit behandel als mijn geest); voor het eerst ben ik gedwongen om naar m'n lichaam te luisteren. Want dat gaat piepen en kortademig doen als ik me druk maak, teveel praat, of enige mate van stress toelaat. Het zijn de longen die aan het herstellen zijn, maar nog lang niet als gezond bestempeld mogen worden. Ik ben met mijn neus op de feiten gedrukt, de ademhaling, en de rakkertjes in de borstkas die dat mogelijk maken, een leven lang, zijn de belangrijkste thermometer voor mijn welbevinden.
Ik had al lacherig gesnuffeld aan yoga, meditatie, en ademhalingstechnieken. Nooit lang en intensief genoeg om overtuigd te zijn van het heilzame effect van zulks. Mijn lijf geeft me nu de expliciete smeekbede om dat wel te doen. En ik doe het. Met ups en downs, natuurlijk. Maar ook dat hoort erbij. Want dit, nooit meer.

Zuur

Ik kijk televisie en kom een zeer zure mevrouw tegen. Ze heeft een kind dat veel te dik is en daar gaat het programma over. Het kind boeit me niet, de vrouw fascineert me. Hoe kan een mens zo leven? En tegelijkertijd, there for the grace of God...

De vrouw op televisie slingert kreten de wereld in. Kreten als "Kan ik niet..", "Durf ik niet..", "Wil ik niet.." en de allerbelabberdste, "Ik kan me geen leuke momenten herinneren.. ".

Ik voel angst in me opborrelen. En ineens weet ik wat het is. Ik ben bang zo te worden als de vrouw op televisie, sterker nog, ben bang dat ik op het randje heb gestaan zo te zijn.
Iemand zei maanden geleden tegen me dat ik mijn leven leef vanuit wantrouwen. Eerst zien, dan geloven. En dat ik er bij te winnen had dat om te draaien naar vertrouwen. Lang heb ik geworsteld met hoe een mens dat doet. En na maanden van 'anders' worden, en mezelf leren kennen, gaat het ineens bijna vanzelf. Met een schok realiseer ik me dat ik het leven met vertrouwen tegemoet zie. Erger, ik werd op nieuwjaarsdag wakker met een rotsvaste overtuiging dat 2011 een topjaar zou worden. En tot zover heeft 2011 me niet teleurgesteld.

De vrouw op televisie herinnert me eraan dat mijn eigen vertrouwen nog wankel is. Alles liever dan terug naar wie ik was. En de angst dat dat misschien toch nog kan gebeuren, ondanks alles. De vrouw op televisie maakt me ook dankbaar dat ik het heb aangedurfd kritisch naar mezelf te kijken en de berg op te worstelen. En dat ik op het goede spoor zit. Alles beter dan zuur.

Leven

Ik ben een mens van uitersten. Er is weinig grijs in mijn leven. Als ik drink, word ik dronken. Als ik rook dan als een ketter. Als ik boos ben, ben ik woest. Als ik liefheb, dan met heel mijn hart. En nu ben ik op zoek naar balans :-). Een hele opgave.

De laatste maanden heeft mijn leven in het teken gestaan van werk. Een ritme van werken, eten, slapen. Saai. En dus begon ik te klagen. Over de saaiheid, het gebrek aan leven, aan onverwachts.

Als altijd komen de dingen met veel tegelijk. En zo ging ik vrijdag een borrel doen met I, die ik al veel te lang niet gezien had. En opeens is het half 6 in de vroege ochtend en staat de zaterdag in het teken van een legendarische kater. Later die avond raap ik mijzelf bij elkaar en vertrek ik naar Nijmegen om een drankje te doen met R, een van mijn liefste vrienden. In het verleden was er veel agenda overleg voor nodig om elkaar dan maanden later te treffen, nu ontving ik op vrijdag een mail en stonden we op zaterdagavond, live, oog in oog. We komen bij van de shock in de kroeg. De man naast ons doet dappere pogingen om contact te maken, maar daar zijn we hier niet voor. De avond is vol met gesprekken, over werk, over misantropie, over cynisme. Ik leef weer.

Natuurlijk ben ik, terwijl ik dit schrijf, kapot. En gloort er een drukke werkweek die ik met afgrijzen tegemoet zie. Maar ik ben ook gelukkig. En iets meer in balans. Balans is niet alleen maar slaap en groente eten, het is ook genieten van vrienden, de slappe lach hebben om je eigen slechte grappen en je brak voelen na een hele fijne avond. En kruidenthee op de zondagavond na een fabuleus, en veel te kort, weekend. Proost!

Ziek

Anderhalve week geleden, het is donderdagavond, gaat de telefoon. Een heel klein stemmetje aan de andere kant van de lijn. Het is GGM. Ze is ziek. Een beginnende longontsteking zegt de dokter die haar met een voorraad codeine weer naar huis gestuurd heeft. Ik denk niet dat ik de Blauwvingertocht kan lopen zaterdag, zegt het kleine stemmetje. Goh? Geen probleem, er zijn wandelingen genoeg als je eenmaal opgeknapt bent.

Zondagavond rinkelt de telefoon opnieuw. Het kleine stemmetje is nu verstikt met tranen. De hoestbuien leveren nu ook bloed op, of ik haar naar de huisartsenpost kan brengen? Ik laat alles uit mijn handen vallen en zit een nanoseconde later in de auto. Een zielsverwant die bloed ophoest, het zijn niet de berichten die je wilt horen.

De arts in de huisartsenpost luistert een keer en schrijft een knappe dosis penicilline voor. De dag erna terug naar de huisarts die ik zijn vet geef, wat denkt de man wel niet een longontsteking te willen genezen met pilletjes die alleen het hoesten onderdrukken en vervolgens gaan we door naar het ziekenhuis voor longfotos. De beginnende longonsteking is tot volle wasdom gekomen en is nu een dubbele. GGM is voor het eerst in haar leven echt heel erg ziek. Dat levert, voor mij, tamelijk hilarische situaties op. Zo is ze zeer bezorgd dat ze al anderhalve week niet heeft kunnen eten. Dat kan toch niet goed zijn? Zo gaat dat mop, je bent ziek. Oh ja.

Dus geen gezamenlijk gewandel de afgelopen 2 weken. En voor de komende tijd zie ik hele kleine kwartiertjes lopen om het lijf rustig de tijd te geven te herstellen. In mijn eentje doe ik halfslachtige pogingen tot lopen, maar er is geen bal aan. Wandelen is leuk, maar er moet wel bij geouwehoerd kunnen worden. Zodra wij weer kunnen beginnen met opbouwen, berichten wij opnieuw.

Overwinningen

Sommige dagen zitten vol met overwinningen.
Na een matige dag gisteren waarin ik verviel in alle oude gewoonten waar ik inmiddels een hekel aan gekregen heb, was vandaag een dag gevuld met tekenen dat we op de goede weg zijn.
Stipt om 10 uur staat GGM op de stoep voor de tocht naar Zelhem. En terug. Er ligt geen sneeuw. Het is niet glad. Het is droog. En het waait. Als een bezetene. De quote van vandaag komt op het conto van GGM: "Elke tocht is vol ontberingen. Vandaag is het de wind."

De afgelopen week had ik zowel een gesprek met de coach die me het zetje heeft gegeven eindelijk echt op zoek te gaan naar mijn gevoel, als een danstherapiesessie die me wederom een stuk verder heeft gebracht in het in contact staan met mijn lijf. Genoeg gespreksstof dus voor onderweg. GGM laat wederom zien wat een (h)echte vriendschap betekent door me een spiegel voor te houden en precies de goede vragen te stellen. En onderweg hebben we gemerkt dat het leven in het nu steeds beter gaat, nee, we gaan geen plannen maken voor idioot lange wandelingen, laten we vooral blijven genieten. En nee, het lief zijn voor jezelf is geen makkie maar zoooo de moeite waard. En oh ja, suiker is het voer van de Duivel (en verder geen kwaad woord over Hem).

Thuisgekomen doen de voeten pijn en kijken twee bruine hondenogen me aan. Oke, nog een rondje rond de plas en dan is het klaar. Ik zit dik tevreden op de bank. Eens kijken wat morgen brengt. En hoe hard het waait.

Het nieuwe jaar

Het is 4 januari 2011 en de eerste wandeling van het nieuwe jaar zit er alweer op. Ik kan me niet herinneren langer dan een week of 3 gevolg te hebben gegeven aan een goed gezond besluit, met deze wandeling heb ik dit schamele record gebroken. En hoe. Afgelopen zondag, bijna volledig uitgekaterd van de Oud en Nieuw viering, had ik een leuke wandelroute uitgeprint voor GGA en mijzelf, in Arnhem. De parkroute.
Door de sneeuw stapten wij lustig voort, genietend van de mooie winterse omgeving en onze eigen prestaties. Filosoferend over het jaar dat voor ons ligt en welke geweldige achievements we zouden gaan behalen.
Helaas beschikken wij beide niet over een doorontwikkeld gevoel voor richting, en dan doe ik nog zeer zwaar onder voor GGA, waardoor we na ruim een uur geen match meer konden maken tussen het papiertje in mijn jaszak met daarop de simpel uitziende wandeling, en de omgeving waarin we ons bevonden. Ja, we liepen nog steeds in een park, maar damn wat zijn die parken enorm. Op hoop van zegen gingen we een kant op. De lucht betrok, een hoge heuvel doemde op. We beklommen, ik werd stiller. GGA bleef positief. Uiteindelijk, na 2 uur, zag ik iets bekends, en wist dat we nog een half uur te gaan hadden.
Natuurlijk kan ik deze gebeurtenis bekijken met een 'het glas is half leeg' bril op het hoofd. Dan zou ik zeggen: verdwaald, veel te lang doorgelopen, sneeuwbui op het hoofd gehad, rest van de avond niet meer kunnen bewegen, ik hang de shoes aan de wilgen want dit is niet leuk meer.
Maar nee, dat doe ik eens niet. De 'het glas is half vol' bril past mij beter: We hebben 2,5 uur flink doorgelopen, sneeuw, ijs, kou en verdwaling getrotseerd. We hebben het overleefd en we zijn trots dat we in een paar weken tijd zoveel vooruitgang hebben geboekt. De 15 kilometer in Zwolle wordt, zeker wanneer sneeuw- en ijsvrij en vlak, een eitje.
We gaan door. Zaterdag a.s.: Doetinchem - Zelhem vv. Afstand: 10 kilometer. Draaien wij onze voetjes niet meer voor om. Zeg maar.