Vanochtend was ik bij de dietiste. Hoewel ze er op de foto stijf Achterhoeks uitzag, bleek ze in het echt een leuke slimme vrouw te zijn die snel door had waar bij mij het euvel zat. Godzijdank geen voorstellen om een shake dieet te doen. Geen formulieren met maximaal te nuttigen hoeveelheden eten, stappentellers, calorieencheckers, folders van het Voedingscentrum. Ze vroeg of ik van lijstjes hield. Een grote grijns was mijn antwoord. Fluks stuurde ze twee lijstjes naar m'n gmail (printen, da's ouderwets). Ik heb tot 11 november om ze in te vullen, dan gaan we ze samen bespreken om een plan op te stellen. Over welks lijstjes hebben we het hier... het gevreesde eetdagboek. Elke dag een formulier. Hoe laat, wat gegeten, en de aanleiding van de bunkerpartij.
Het andere formulier is een matrix. Korte termijn, lange termijn. De voor- en nadelen van wel veranderen, of niet veranderen. Ik ben ermee begonnen, best heftig. Schaamte speelt een grote rol, de hang naar veiligheid ook. Mijn hoofd is de baas over mijn gevoel. Het wordt een lang en pittig traject, moeilijker dan alles wat ik al gedaan en bereikt heb. Durf ik het aan? Ik gil altijd tegen iedereen dat veranderen leuk is, spannend, een uitdaging. Dat het je altijd verder brengt. Nu kijk ik in de spiegel en kan niet voluit tegen mezelf zeggen dat ik het fijn vind om dit aan mezelf te gaan veranderen. Griezelig.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten