En nu ik nog.....

Damn, wat goed, sporty GGA! Ik wilde een best vrolijk bericht plaatsen over hoe niet zo dramatisch slecht het gaat in deze donkere herfstdagen. Dat ik best vrolijk ben voor de tijd van het jaar. Dat na enkele stuiptrekkingen op vreetbuigebied sinds een paar dagen de conclusie getrokken mag worden dat ze zich niet hebben voorgedaan. Sterker nog, ik begin te geloven dat de vreetbuien vorige week veroorzaakt werden door een zwartgallig toekomstbeeld zonder eetexcessen, van volledige balans en een gezonde relatie met voer. Het helse monster schudde zijn zelfdestructieve staart voor de laatste keer (of zoiets :-S).
Ik lijdt echter aan eenzelfde euvel als mijn medeblogster op het gebied van bewegen. De 12 kilometer die ik op een dag wegfiets vanwege woon-werk, die tellen niet. De 7 rondjes joggen om de speeltuin heen, en de sprintwedstrijdjes om de steeds luier wordende stiefdochters in beweging te krijgen, die tellen ook niet. Afzien op de crosstrainer, dat is pas Bewegen. En dat, zo meld ik hierbij met het schaamrood op de kaken, heb ik nog steeds niet gedaan. Ondanks goede voornemens, oppeppende visualisaties, de gedachte dat mijn lotgenote ook aan het worstelen en bovenkomen is, heb ik de kelder nog steeds niet betreden. Maar, zo weet ik zeker, het is slechts een kwestie van tijd. Want ik voel dat het moment bijna daar is. Zeker als ik over de geweldige prestatie van GGA lees. Dat is pas motiverend!

Doen

Al weken ben ik bezig mezelf aan te zetten tot beweging. Nee, met het naar de sportschool gaan want de tennissessies met I. (waar ook echt bij gezweet en gepuft wordt) tellen in mijn verwrongen geest niet als echt bewegen. Het Echte Bewegen betekent dat het zweet in stralen van het lijf afstroomt, dat het hoofd rood aanloopt en dat een gelukzalig gevoel zich door het hele lichaam verspreidt. De sportschool dus.

De afgelopen week zou ik echt gaan. En dus begon de strijd. Maar ik ben al zo moe. Maar ik heb al zo weinig tijd. Maar het is herfst en ik voel me al zo blegh. Maar je weet ook dat je je door bewegen beter voelt. Maar de herfstdepressie kan alleen binnen de perken gehouden worden als je de helse apparaten bestijgt. Maar, maar, maar.... En vooral ook, "ik moet...". En natuurlijk ging ik niet.

Vanochtend werd ik wakker met de bizarre gedachte dat ik nu best kon gaan. Dat ik best zin had om te gaan. Dat het betreden van de sportschool voor de eerste keer sinds juni helemaal niet zo eng was als ik de afgelopen dagen had gedacht. En dus ben ik gegaan. Het was schreeuwend druk op de parkeerplaats en ja, ik heb overwogen om om te keren. Maar ik ben gegaan. Het deed pijn, het was afzien, het was vooral heerlijk.

De kop is er af.

Au

OK, sinds 3 dagen ben ik dus bezig met een eetdagboek. Speculaas, kaasbroodjes, marsepein, chicken kebab, broodjes rookworst. Ze staan er allemaal op. Soit. Ik eet veel, onregelmatig en lang niet altijd gezond. Daarbij sport ik niet. Mijn beweging bestaat uit fietsen van en naar arbeid, op springkussens het spook en de heks uithangen, op grote klimstellages klimmen om kleine meisjes te laten zien dat het echt niet eng is. Terwijl ondertussen ik alle goden aanroep om mij niet door de klimstellages te laten zakken. Beweging: niet goed, niet slecht. Het echte inzicht zit hem wat mij betreft in de waarommen. Waarom eet ik speculaaskoeken, waarom pak ik extra crackers, waarom trek patat- en frikandeloverblijfselen naar me toe? Twee redenen springen er uit: ik doe het om iemand anders te plezieren, en ik doe het omdat ik bang ben dat wanneer ik het niet doe, ik spijt krijg. Want stel je voor dat ik honger krijg, dat mijn bloedsuikerspiegel te laag wordt, of dat ik een vreetbui in de hand werk.
Ik mag er nog even niks van vinden. 11 november ga ik de dagboeken met de dame dietiste onder de loep nemen, en gaan we een behandelplan opstellen. Ik vind het ongelooflijk spannend. Net als dame GGA sta ik op een veelsprong. Welke richting kies ik? Laat ik de veiligheid achter me, die blijkbaar niet goed voor me is (gezien de behoorlijke overmassa die ik met me meezeul), kies ik een van de avontuurlijke maar zware wegen die me hopelijk soelaas gaat bieden? Had ik maar zekerheid. Wist ik maar zeker dat het nu wel gaat lukken. Dat zou het een stuk makkelijker maken allemaal.