Advies

Ik lees een tijdschrift dat deze editie Advies als thema heeft. Fronsend neem ik weetjes tot me, dat een appel minder calorieën bevat dan een Mars (oh ja joh?) en dat je naar buiten moet om zonlicht te zien. En dan staat het er opeens: Doe meer van de dingen die goed voelen en doe minder van die dingen die slecht voelen. Doodsimpel. En ik doe het niet.

Volgens GGM komt dat omdat mensen directe bevrediging zoeken en slecht zijn in lange termijn doelen bereiken. Ik voel me een mislukte laboratorium rat, zet mij in een doolhof waar de ene route elektrische schokken oplevert en de andere route puik voedsel en ik sta permanent onder stroom. Ik gedraag me kortom vrij bizar.

Gelukkig heeft hetzelfde artikel meer advies in petto: neem kleine stapjes. En dus eet ik een banaan want honger en ga ik zo met opgewekt gemoed met een net verhuisd vriendinnetje de Ikea trotseren. Want als het niet goed voelt kan er maar beter bij gelachen worden.

Mwah

De tv loze trial loopt niet gans vlekkeloos, er zijn deze maand heus wat dagen dat het ding heeft aangestaan. Na een vliegende start waarin ik een tv loos bestaan propageerde, merkte ik dat het een voor de hand liggende afleiding is wanneer ik echt even niets meer wil (denken, voelen, sporten, lezen.... You name it). En gaat ie dus aan. Want je houdt er geen kater aan over zoals bij alcohol. Er is minder stok achter de deur, zogezegd. De afgelopen week was ik zo goed als terug bij af qua kijkpatroon. En heb ik een week gehad vol emoties en andere dingen waar ik me geen raad mee weet. Het patroon is daar. Conclusie: tv is mijn ultieme afleiding, en nu gebombardeerd tot hetgeen ik graag eronder zou willen krijgen. Deze trial is wat mij betreft niet beperkt tot februari, maar zal altijd op de loer liggen. Goed om te weten. Ich habe einen TVau verslaving. :)

One down, eleven to go

We schrijven 2 februari, de alcoholvrije januari is achter de rug. Tevreden? Zeker wel, ondanks dat er 3 avonden enige alcohol genuttigd is. Omdat we daar zin in hadden. En is de schade beperkt gebleven. Hebben we meer inzicht in het drinkgedrag. Conclusie: de kroeg en binge is daar wanneer de moeheid van een zware werkweek niet te ontkennen valt, er humeurigheid is die bedwingen dient te worden, en er dus afgereageerd moet worden. Niet toegeven aan de drang, de onrust even uitzitten, blijkt uiteindelijk minder zwaar dan gevreesd. Wat mij betreft, een succesvolle maand met plenty inzichten en een bewuster drinkgedrag. En nu, zitten we in dag 2 van de tv-loze maand. Ik zag er als een huis tegenop, maar jezes wat heb ik zeeen van tijd en wat ben ik ratteproductief! Tot nu toe ben ik enorm blij en tevreden dus. Ik weet het, nog 26 dagen te gaan, en de verveling zal me heus een keer naar de strot vliegen, maar ook dit gaat me weer veel brengen, zoveel is zeker.

Afleiding

Ik lees de laatste tijd veel over yoga en meditatie. Juist, lees, en niet, doe. Iets in mij wil heel graag los van de afleiding komen, maar wankel ik op de drempel om tot actie over te gaan. Voorbeeld: ik tik deze blog terwijl Dr. Phil op de tv zijn wijsheden orakelt en ik nadenk over de inrichting van een yoga kamer. En ow ja, zou een beetje sporten niet een heel goed idee zijn? Ik ben immers al bijna 18 dagen alcohol vrij en zo goed als rookvrij. Drinken is ook een afleiding, net als eten, me om anderen bekommeren, pinterest afschuimen. Ik ben een sucker voor afleiding, en zolang dat zo is, kan ik met trials maandelijks 1 afleiding elimineren, maar zolang ik daar een andere voor in de plaats zet, is de zelffocus nog niet helemaal je van het. De bewustwording, daar gaat het dan wel weer erg goed mee, merk ik, en da's een mooie stap in de goede richting. 😄

Zomaar een zondag

13 days and counting. Het leven zonder alcohol gaat voorspoedig. Vandaag valt het wel een beetje tegen hoe actief ik word van het leven zonder gif, ik hang al de ganse dag op de bank. Heb er een seizoen Damages opzitten, puike serie. Maar, als ik eerlijk ben is zulks alleen maar afleiding. Stiekem wil ik hangen, in de hoop dat de zondag zo lang mogelijk duurt en ik optimaal van het weekend kan genieten. Al doende voel ik het strenge stemmetje die snerpend in mijn hoofd scandeert dat ik mijn tijd wel beter kan besteden. Het eeuwige gevecht, het blijft vermoeiend.
Ik mis wonderbaarlijk weinig aspecten van het drinken. Ik mis het dronken zijn niet, het gelal in de kroeg niet, en natuurlijk ook de kater achteraf niet. Ik miste vandaag tot m'n verbazing wel de smaak van een lekker koud biertje!
Duidelijk ander inzicht: ik ben onder invloed een stuk minder kritisch, en veel toleranter, als nuchter. Betekent dus ook dat mensen die ik vooral uit het kroegleven ken, met heldere blik toch iets minder gezellig te zijn als ik dacht. Jammer. Maar brengt een mooie les: ik neem minder snel genoegen met het gebodene en weet dus dat mijn eigenwaarde toeneemt.

Monday blues

Zoals altijd neemt de schrijfdrift toe als het wat minder gaat. Als ik mijn dagboeken, journals, blogs, en overige pennenvruchten van de afgelopen jaren doorneem, zijn ze allen doorspekt met gloom en doom, kommer en kwel. Daardoor kan ik ook feilloos de periodes markeren dat het wel het puikje gaat, die staan er gewoon niet in :-D.
Sinds bijna een jaar hou ik via OhLife een dagelijks dagboekje bij, simpelweg omdat ik rond een uur of 11 's ochtends een mailtje krijg of ik een dagboekentry wil doen. En dat werkt. In die mail staat ook het geschrevene van een week, of een maand, of een kwartaal geleden, zodat ik in 1 oogopslag kan zien hoe het op dat moment met me ging. De rode draden worden er ook heerlijk duidelijk door. En zijn er, door de regelmaat, zowaar ook leuke dingen terug te lezen. Hoewel deze stukjes dan wel heel kort en krachtig zijn. Goede tijden, er valt gewoon niet zoveel over te melden, maar des te meer van te genieten.
Affijn, dit allemaal ter inleiding. Want vandaag voel ik me niet zoals ik zou willen. Ik had gehoopt dat ik met een gezonde blos, plenty energie, een fris en opgeruimd gemoed en een stralende lach en dito humeur door de maandag heen zou dansen. Sterker nog, hier zou ik alle aanleiding toe moeten hebben, want en prima feestdagen en jaarwisseling gehad, een fabuleus leuk weekend met een shop en een Winterefteling, een fijne nieuwe bank, ben ik financieel op orde, en heb ik du moment geen lastige lichamelijke kwalen. Plus een goed begin met de alcoholvrije januari niet te vergeten. Geen 2, maar 27 duimen omhoog dus.
Maar nee! Ik voel me duf, ongeïnteresseerd, een tikkie down zelfs. Het is alsof tussen mij en de rest een half transparant scherm zit waardoor ik hen niet kan bereiken, maar men mij ook niet. Buiten is het grijs en mistig, en daar waar dat mij normaal niet echt raakt en ik er gewoon de schouders over op kan halen, versterkt het nu mijn stemming.
De enige rationele reden die ik kan bedenken is dat ik vannacht kort en onrustig geslapen heb. En ga ik er dus vanuit dat na een avond tranquilo in het hotel met wel een fijne nachtrust, ik morgen weer als vanouds de zon in ieders leven ben :-).
Klein kanttekeningetje op dit logisch nadenken: als ik iets geleerd heb de afgelopen maanden, dan is het dat een off day doorgaans weinig met verstand/hoofd te maken heeft, maar wel veel met Gefuhl/hart. En hoeft het dus niet aan de suboptimale nachtrust te liggen. We gaan het meemaken. Als ik morgen niet blog, gaat het weer goed met me. :-)

Beproevingen

Nu het jaar overzichtelijk is ingedeeld in 12 trials en reuze holistisch is voorzien van Jaardoelen (GGM en ik hebben beiden een kalender waarop zulks grafisch is afgebeeld, lijstjes rule), steekt het ongeduld de kop op.
Waarom is het jaar nog niet voorbij? Waarom heb ik mijn doelen nog niet bereikt? Het nieuwe jaar is immers al 5 dagen oud, hoe lang kan zoiets duren? En vooral ook, als ik nu alles eens tegelijk doe, zou dat dan niet veel beter zijn?

De weg ernaar toe is even belangrijk als het doel op zich. Jaren geleden heeft iemand me dit al uitgelegd. Ik weet dat het waar is, maar Weten doe ik het blijkbaar nog niet. De onrust is niet te wijten aan het missen van de sloten bier in de kroeg maar aan de steeds verder groeiende overtuiging dat er Veranderingen op stapel staan. 2012 was al een veelbewogen jaar, 2013 wordt dat nog meer. Ik ben niet sterk in Veranderingen. Niet zodra het om mezelf en om mijn geliefden gaat. Ook al zijn ze het puikje. Doodordinaire angst. Dat het me niet gaat lukken. Dat het me wel gaat lukken, en dan?

En dus herhaal ik de wijze woorden van jaren geleden. Zodat ik ze nu wel ga geloven. Ik ga genieten van de weg ernaar toe. En leren van alles dat op mijn pad komt. Samen met GGM en de slappe lach natuurlijk. Sommige dingen veranderen nooit.