Gedachteloos knabbel ik op mijn appel. Geschild, dat wel. Met schil voelt als een straf, zonder schil als een fijn stuk fruit. Twee mandarijnenogen kijken me aan. Eat me.....
Ik probeer inspiratie te putten uit visualisaties van mezelf in een leren motorpak. Met sunkissed huid in een niemendalletjesjurk, swingend op Barry Manilows Copacabana tijdens een strandfeest.
Ik schrik op uit mijn mijmeringen als een auto net even te hard over de drempel heenjast. En wordt geconfronteerd met de grauwe grijze lucht, de cv die hard moet aanpoten om het huis behaaglijk warm te krijgen.
Het is een lange weg van hier naar El Dorado. Het lijkt een eeuwigheid voordat ik niet meer hoef na te denken of ik de ham kaas croissant pak of de meergranenbol met alfalfa en tomaat. Men zegt dat 30 dagen alles is wat nodig is om van een handeling een gewoonte te maken.
Tandjes op elkaar, blijven grijnzen naar een betere toekomst, het verspilde stuk van het leven loslaten.....
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten