Blunder

Ik heb al eerder gemeld dat ik gezegend ben met een impulsieve aard. Of zoals nu blijkt, vervloekt ben met zulks. In den beginne, toen GGM en ik wandelplannen maakten, ontving ik een mail van de Novib. Een mail met daarin de aankondiging van de trailwalker. Honderd kilometer lopen in 30 uur. In een team van vier. GGM was hier met geen honderd gloeiende poken voor te porren. En dus deed ik mijn mond open op mijn werk. En tot mijn verbijstering deed ik dat tegen een mede-krankzinnige.

De mede-krankzinnige mobiliseerde troepen, en ik, omdat ik dacht dat het haar toch niet zo lukken, speelde vrolijk mee. Nu horen wij morgen of we er in "geslaagd" zijn vier vrouwen te verzamelen die een zekere dood tegemoet willen wandelen. Als de laatste ja zegt moet ik wel. De wandelschoenen afstoffen en oefenen. Tot ik een ons weeg, dat dan weer wel.

Ik breng een laatste avond door in vreugdevolle hoop. Vrouw nummer 4 kan immers nog nee zeggen. Zijn we morgen met vier, dan moet ik eraan geloven. Het oefenschema bestaat uit 3 lange wandelingen per week. Dat is toch te doen?

Ik steek een sigaret op en hoop op een goede afloop. Welke kant het ook op gaat. Zij die wandelend sterven gaan, groeten u.

It..... is...... aliveeeeee!

Dit schijnt Doctor Frankenstein uitgeroepen te hebben toen zijn monster een teken van leven gaf. Nou wens ik mezelf niet te vergelijken met dat aan elkaar genaaide en gelaste sujet, echter het voelt wel alsof ik weer tot leven gekomen ben. De dubbele longontsteking is eruit gevochten, met hulp van grote doses nasty penicilline. Zie ook een eerdere blog van GGA over de begane medische dwaling van de arts in opleiding. Nadat ik me wat beter ging voelen (lees: de ergste 'ziek' lucht uit de nostrillen was verdwenen en ik eten toch wel weer heel smakelijk vond) had ik plenty tijd om na te denken. De weerstand en de conditie tot onder het nulpunt gezakt -> en het was al niet denderend, dus veroordeeld tot in house. Trachten de muren van me af te telepatheren gaat ook vervelen, dus afdalen in de duisterste uithoeken van de geplaagde ziel. Wat mij betreft is de longontsteking dan wel voornamelijk iets heel narigs fysieks, maar zie ik het ook als de cleansende afsluiter van een min of meer ongemerkte heftige tijd. Min of meer ongemerkt omdat het grootste deel zich in mijn onderbewustzijn heeft afgespeeld.
Het voert te ver om de innerlijke dialoog van een paar weken in een paar zinnen te vatten, maar de conclusie leent zich hier wel prima voor: dit nooit meer.
Mijn lijf is me het lesje aan het leren waarvan ik al jaren wist dat ik het nodig had (voor de oplettende lezer: zie hoe ik mijn lijf als een ander entiteit behandel als mijn geest); voor het eerst ben ik gedwongen om naar m'n lichaam te luisteren. Want dat gaat piepen en kortademig doen als ik me druk maak, teveel praat, of enige mate van stress toelaat. Het zijn de longen die aan het herstellen zijn, maar nog lang niet als gezond bestempeld mogen worden. Ik ben met mijn neus op de feiten gedrukt, de ademhaling, en de rakkertjes in de borstkas die dat mogelijk maken, een leven lang, zijn de belangrijkste thermometer voor mijn welbevinden.
Ik had al lacherig gesnuffeld aan yoga, meditatie, en ademhalingstechnieken. Nooit lang en intensief genoeg om overtuigd te zijn van het heilzame effect van zulks. Mijn lijf geeft me nu de expliciete smeekbede om dat wel te doen. En ik doe het. Met ups en downs, natuurlijk. Maar ook dat hoort erbij. Want dit, nooit meer.

Zuur

Ik kijk televisie en kom een zeer zure mevrouw tegen. Ze heeft een kind dat veel te dik is en daar gaat het programma over. Het kind boeit me niet, de vrouw fascineert me. Hoe kan een mens zo leven? En tegelijkertijd, there for the grace of God...

De vrouw op televisie slingert kreten de wereld in. Kreten als "Kan ik niet..", "Durf ik niet..", "Wil ik niet.." en de allerbelabberdste, "Ik kan me geen leuke momenten herinneren.. ".

Ik voel angst in me opborrelen. En ineens weet ik wat het is. Ik ben bang zo te worden als de vrouw op televisie, sterker nog, ben bang dat ik op het randje heb gestaan zo te zijn.
Iemand zei maanden geleden tegen me dat ik mijn leven leef vanuit wantrouwen. Eerst zien, dan geloven. En dat ik er bij te winnen had dat om te draaien naar vertrouwen. Lang heb ik geworsteld met hoe een mens dat doet. En na maanden van 'anders' worden, en mezelf leren kennen, gaat het ineens bijna vanzelf. Met een schok realiseer ik me dat ik het leven met vertrouwen tegemoet zie. Erger, ik werd op nieuwjaarsdag wakker met een rotsvaste overtuiging dat 2011 een topjaar zou worden. En tot zover heeft 2011 me niet teleurgesteld.

De vrouw op televisie herinnert me eraan dat mijn eigen vertrouwen nog wankel is. Alles liever dan terug naar wie ik was. En de angst dat dat misschien toch nog kan gebeuren, ondanks alles. De vrouw op televisie maakt me ook dankbaar dat ik het heb aangedurfd kritisch naar mezelf te kijken en de berg op te worstelen. En dat ik op het goede spoor zit. Alles beter dan zuur.