Moe

Er zit een gat tussen wie ik ben en hoe ik overkom. Om te kunnen overleven heb ik mij een buitenkant aangemeten die zelfverzekerd is, sterk en overtuigend. Die buitenkant komt ergens vandaan, die buitenkant is gemaakt van een aantal karaktereigenschappen die ik bezit, ik ben sterk, zelfverzekerd en gezegend met een talent voor het nemen van de leiding waar dat nodig is. Om te kunnen overleven heb ik die eigenschappen dusdanig uitvergroot dat ze inmiddels mijn andere kant, het gevoelsmens, mijn zorgzame kant, zijn gaan overschaduwen. Ze zijn buitenproportioneel gegroeid.

Toen iemand me onlangs vertelde dat het ontwikkelen van mijn ‘zachte’ kant me kracht zou geven was er geen weg terug. Ik was blij met de uitgestoken hand, iemand die me ging helpen, maar ook bang voor wat dit nieuwe traject bij me los zou maken, de energie die het me zou kosten na de laatste paar jaren die tropenjaren in mijn leven bleken te zijn. De hamvraag is hoe ik mezelf word zonder mezelf kwijt te raken.

Ik ben al moe.

Op hetzelfde moment kan ik niet anders dan kijken naar mijn gewicht. De vreetbuien waar ik al jaren last van heb, het niet gelukkig zijn met mijn lijf, de vele pogingen om iets aan dat gewicht te doen die me alleen maar verder van huis hebben gebracht. Ik ben niet dom. Ik weet dat het gewicht een symptoom is. Een symptoom van hetzelfde diepere probleem dat maakt dat ik me minder voel dan ik ben, dat me doodsbang maakt gevoelens te delen met anderen, erger nog, met mezelf. Ik weet dat als ik het eeuwigdurend conflict in mezelf oplos dat ik ook mijn strijd met het gewicht heb gewonnnen.

Ik weet dit allemaal maar ben niet blij dat ik de oplossing eindelijk gevonden heb. Ik ben moe. Moe om het weer uit mezelf te moeten halen, moe omdat ik weer diep adem moet halen en mezelf onder het vergrootglas moet leggen. Ik ben moe.

Geen weg terug

Vanochtend was ik bij de dietiste. Hoewel ze er op de foto stijf Achterhoeks uitzag, bleek ze in het echt een leuke slimme vrouw te zijn die snel door had waar bij mij het euvel zat. Godzijdank geen voorstellen om een shake dieet te doen. Geen formulieren met maximaal te nuttigen hoeveelheden eten, stappentellers, calorieencheckers, folders van het Voedingscentrum. Ze vroeg of ik van lijstjes hield. Een grote grijns was mijn antwoord. Fluks stuurde ze twee lijstjes naar m'n gmail (printen, da's ouderwets). Ik heb tot 11 november om ze in te vullen, dan gaan we ze samen bespreken om een plan op te stellen. Over welks lijstjes hebben we het hier... het gevreesde eetdagboek. Elke dag een formulier. Hoe laat, wat gegeten, en de aanleiding van de bunkerpartij.
Het andere formulier is een matrix. Korte termijn, lange termijn. De voor- en nadelen van wel veranderen, of niet veranderen. Ik ben ermee begonnen, best heftig. Schaamte speelt een grote rol, de hang naar veiligheid ook. Mijn hoofd is de baas over mijn gevoel. Het wordt een lang en pittig traject, moeilijker dan alles wat ik al gedaan en bereikt heb. Durf ik het aan? Ik gil altijd tegen iedereen dat veranderen leuk is, spannend, een uitdaging. Dat het je altijd verder brengt. Nu kijk ik in de spiegel en kan niet voluit tegen mezelf zeggen dat ik het fijn vind om dit aan mezelf te gaan veranderen. Griezelig.

Valse start

Eind oktober, ruim een half jaar na de laatste blog van GGA, die trots berichtte over de afloop van haar detox trial. Ik was reeds weken daarvoor jammerlijk afgehaakt. Of nee, beter nog, nooit echt begonnen. Een conclusie die me nog steeds het schaamrood op de kaken doet toveren.
Sinds april heb ik eigenlijk doorlopend nieuwe pogingen ondernomen, in een trialvorm of 'voor altijd', om het overgewicht het hoofd te bieden. Low carb, Herbalife, verlangend kijken naar de Weight Watchers site. Ik moest en zou voor de vakantie, eind september, ruim in het vliegtuigstoeltje passen.
Maar zelfs die zeer concrete doelstelling bleek teveel gevraagd. Van pure stress begon ik om low carb en Herbalife heen te snacken en bleef ik als verlamd op de bank zitten, denkend en beseffend dat ik eigenlijk een crosstrainertje zou moeten bestijgen. Zodat ik geen kilo afviel, wederom als een sardientje in het minieme vliegtuigstoeltje zat, en 4,5 uur heen en 4.5 uur terug de adem heb ingehouden zodat ik de persoon naast mij niet te veel in de weg zou zitten.

Rigoreuze maatregelen dienen er genomen te worden. Misschien biedt de huisarts soelaas. Hij laat me bloed prikken en verwijst me naar de diabetes verpleegkundige, een vrolijke hippe vogel genaamd Henri. Diabetesssss??????? Hij blijkt ook afvalbegeleiding te doen. Ik blijk zo gezond als een visch. Geen hoge bloeddruk, bloedsuikers, cholestorollen, allemaal dik in orde. Het vet zit zelfs op de ongevaarlijke plekken op het lijf, wat wil ik nou nog meer?

Nou..... 40 kilo minder vet op de ongevaarlijke plekken? Geruststellend met de ogen knijpend en met een zwieper van z'n grijze lokken krijg ik wederom een verwijsbriefje. Voor een dietistenpraktijk met dames die er op de foti uitzien als typische Achterhoekse mutsen. Vrijdag ga ik erheen. Inmiddels ben ik de hele serie van Weg met de Weegschaal aan het lezen. Als dat maar goedkomt.... Want wat moet ik doen als ik tegengestelde adviezen krijg? Gelukkig is het nog geen vrijdag.....

Ah, slagroomvla voor toe!