Een week aan het ontgiften (oke, met hier en daar wat gesmokkel met wijn) en het doet alles wat het beloofde. Ik slaap als een os (en dat is jaaaren geleden), ik zie er helderder uit en verbeeld me zelfs dat mijn huid aan het opknappen is. Maar ook: de broeken beginnen losser te zitten. Voor elke vrouw het beste nieuws dat ze kan krijgen, voor mij is het dubbel. Want nu is het 'beter voor mezelf' zorgen aan het veranderen in een dieet. Ieks.
Onmiddellijk treedt het 'puddingbroodjes-effect' in werking. Ik vind puddingbroodjes vies. Ik zie ze liggen in de toonbank van de bakker en ril van afschuw. Behalve.. als ik op dieet ben. Ik zie ze, ik weet dat ik ze niet 'mag' hebben en dus wil ik ze. Het puddingbroodje kijkt me aan en roept: "Eet mij, eet mij". Krankzinnig, maar een aandoening waar ik al jaren door wordt geplaagd. Ik doe niet aan dieten.
Sinds ik merk dat er kili verdwijnen heb ik zin in friet, pizza, chips, droge worst, kaas (o, wat mis ik kaas), de lijst is eindeloos. Gisterenavond stond ik op het punt de detox aan de wilgen te hangen en de pizzabezorger te bellen. In plaats daarvan ben ik op de weegschaal gaan staan om mijzelf ervan te doordringen dat ik goed bezig ben. Op meer dan een vlak. Afgelopen week heb ik de sportschool voor het eerst in 3 maanden bezocht, het beest (La Luna, de hond, voor er afschuwelijke misverstanden ontstaan) wordt uitgebreid gelucht en het slapen is hemels.
Het 'ik-ben-op-dieet-idee' dient fluks de nek omgedraaid worden om de volgende 3 weken van de eerste '30-day-trial' vol te maken en als herboren te herrijzen. Morgen met GGM in de sauna is voor zulks de uitgelezen gelegenheid. Wij houden u op de hoogte :-)
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten