Damn, wat goed, sporty GGA! Ik wilde een best vrolijk bericht plaatsen over hoe niet zo dramatisch slecht het gaat in deze donkere herfstdagen. Dat ik best vrolijk ben voor de tijd van het jaar. Dat na enkele stuiptrekkingen op vreetbuigebied sinds een paar dagen de conclusie getrokken mag worden dat ze zich niet hebben voorgedaan. Sterker nog, ik begin te geloven dat de vreetbuien vorige week veroorzaakt werden door een zwartgallig toekomstbeeld zonder eetexcessen, van volledige balans en een gezonde relatie met voer. Het helse monster schudde zijn zelfdestructieve staart voor de laatste keer (of zoiets :-S).
Ik lijdt echter aan eenzelfde euvel als mijn medeblogster op het gebied van bewegen. De 12 kilometer die ik op een dag wegfiets vanwege woon-werk, die tellen niet. De 7 rondjes joggen om de speeltuin heen, en de sprintwedstrijdjes om de steeds luier wordende stiefdochters in beweging te krijgen, die tellen ook niet. Afzien op de crosstrainer, dat is pas Bewegen. En dat, zo meld ik hierbij met het schaamrood op de kaken, heb ik nog steeds niet gedaan. Ondanks goede voornemens, oppeppende visualisaties, de gedachte dat mijn lotgenote ook aan het worstelen en bovenkomen is, heb ik de kelder nog steeds niet betreden. Maar, zo weet ik zeker, het is slechts een kwestie van tijd. Want ik voel dat het moment bijna daar is. Zeker als ik over de geweldige prestatie van GGA lees. Dat is pas motiverend!
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten