Al weken ben ik bezig mezelf aan te zetten tot beweging. Nee, met het naar de sportschool gaan want de tennissessies met I. (waar ook echt bij gezweet en gepuft wordt) tellen in mijn verwrongen geest niet als echt bewegen. Het Echte Bewegen betekent dat het zweet in stralen van het lijf afstroomt, dat het hoofd rood aanloopt en dat een gelukzalig gevoel zich door het hele lichaam verspreidt. De sportschool dus.
De afgelopen week zou ik echt gaan. En dus begon de strijd. Maar ik ben al zo moe. Maar ik heb al zo weinig tijd. Maar het is herfst en ik voel me al zo blegh. Maar je weet ook dat je je door bewegen beter voelt. Maar de herfstdepressie kan alleen binnen de perken gehouden worden als je de helse apparaten bestijgt. Maar, maar, maar.... En vooral ook, "ik moet...". En natuurlijk ging ik niet.
Vanochtend werd ik wakker met de bizarre gedachte dat ik nu best kon gaan. Dat ik best zin had om te gaan. Dat het betreden van de sportschool voor de eerste keer sinds juni helemaal niet zo eng was als ik de afgelopen dagen had gedacht. En dus ben ik gegaan. Het was schreeuwend druk op de parkeerplaats en ja, ik heb overwogen om om te keren. Maar ik ben gegaan. Het deed pijn, het was afzien, het was vooral heerlijk.
De kop is er af.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten