Ik heb al eerder gemeld dat ik gezegend ben met een impulsieve aard. Of zoals nu blijkt, vervloekt ben met zulks. In den beginne, toen GGM en ik wandelplannen maakten, ontving ik een mail van de Novib. Een mail met daarin de aankondiging van de trailwalker. Honderd kilometer lopen in 30 uur. In een team van vier. GGM was hier met geen honderd gloeiende poken voor te porren. En dus deed ik mijn mond open op mijn werk. En tot mijn verbijstering deed ik dat tegen een mede-krankzinnige.
De mede-krankzinnige mobiliseerde troepen, en ik, omdat ik dacht dat het haar toch niet zo lukken, speelde vrolijk mee. Nu horen wij morgen of we er in "geslaagd" zijn vier vrouwen te verzamelen die een zekere dood tegemoet willen wandelen. Als de laatste ja zegt moet ik wel. De wandelschoenen afstoffen en oefenen. Tot ik een ons weeg, dat dan weer wel.
Ik breng een laatste avond door in vreugdevolle hoop. Vrouw nummer 4 kan immers nog nee zeggen. Zijn we morgen met vier, dan moet ik eraan geloven. Het oefenschema bestaat uit 3 lange wandelingen per week. Dat is toch te doen?
Ik steek een sigaret op en hoop op een goede afloop. Welke kant het ook op gaat. Zij die wandelend sterven gaan, groeten u.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten