Zuur

Ik kijk televisie en kom een zeer zure mevrouw tegen. Ze heeft een kind dat veel te dik is en daar gaat het programma over. Het kind boeit me niet, de vrouw fascineert me. Hoe kan een mens zo leven? En tegelijkertijd, there for the grace of God...

De vrouw op televisie slingert kreten de wereld in. Kreten als "Kan ik niet..", "Durf ik niet..", "Wil ik niet.." en de allerbelabberdste, "Ik kan me geen leuke momenten herinneren.. ".

Ik voel angst in me opborrelen. En ineens weet ik wat het is. Ik ben bang zo te worden als de vrouw op televisie, sterker nog, ben bang dat ik op het randje heb gestaan zo te zijn.
Iemand zei maanden geleden tegen me dat ik mijn leven leef vanuit wantrouwen. Eerst zien, dan geloven. En dat ik er bij te winnen had dat om te draaien naar vertrouwen. Lang heb ik geworsteld met hoe een mens dat doet. En na maanden van 'anders' worden, en mezelf leren kennen, gaat het ineens bijna vanzelf. Met een schok realiseer ik me dat ik het leven met vertrouwen tegemoet zie. Erger, ik werd op nieuwjaarsdag wakker met een rotsvaste overtuiging dat 2011 een topjaar zou worden. En tot zover heeft 2011 me niet teleurgesteld.

De vrouw op televisie herinnert me eraan dat mijn eigen vertrouwen nog wankel is. Alles liever dan terug naar wie ik was. En de angst dat dat misschien toch nog kan gebeuren, ondanks alles. De vrouw op televisie maakt me ook dankbaar dat ik het heb aangedurfd kritisch naar mezelf te kijken en de berg op te worstelen. En dat ik op het goede spoor zit. Alles beter dan zuur.