Anderhalve week geleden, het is donderdagavond, gaat de telefoon. Een heel klein stemmetje aan de andere kant van de lijn. Het is GGM. Ze is ziek. Een beginnende longontsteking zegt de dokter die haar met een voorraad codeine weer naar huis gestuurd heeft. Ik denk niet dat ik de Blauwvingertocht kan lopen zaterdag, zegt het kleine stemmetje. Goh? Geen probleem, er zijn wandelingen genoeg als je eenmaal opgeknapt bent.
Zondagavond rinkelt de telefoon opnieuw. Het kleine stemmetje is nu verstikt met tranen. De hoestbuien leveren nu ook bloed op, of ik haar naar de huisartsenpost kan brengen? Ik laat alles uit mijn handen vallen en zit een nanoseconde later in de auto. Een zielsverwant die bloed ophoest, het zijn niet de berichten die je wilt horen.
De arts in de huisartsenpost luistert een keer en schrijft een knappe dosis penicilline voor. De dag erna terug naar de huisarts die ik zijn vet geef, wat denkt de man wel niet een longontsteking te willen genezen met pilletjes die alleen het hoesten onderdrukken en vervolgens gaan we door naar het ziekenhuis voor longfotos. De beginnende longonsteking is tot volle wasdom gekomen en is nu een dubbele. GGM is voor het eerst in haar leven echt heel erg ziek. Dat levert, voor mij, tamelijk hilarische situaties op. Zo is ze zeer bezorgd dat ze al anderhalve week niet heeft kunnen eten. Dat kan toch niet goed zijn? Zo gaat dat mop, je bent ziek. Oh ja.
Dus geen gezamenlijk gewandel de afgelopen 2 weken. En voor de komende tijd zie ik hele kleine kwartiertjes lopen om het lijf rustig de tijd te geven te herstellen. In mijn eentje doe ik halfslachtige pogingen tot lopen, maar er is geen bal aan. Wandelen is leuk, maar er moet wel bij geouwehoerd kunnen worden. Zodra wij weer kunnen beginnen met opbouwen, berichten wij opnieuw.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten