Sommige dagen zitten vol met overwinningen.
Na een matige dag gisteren waarin ik verviel in alle oude gewoonten waar ik inmiddels een hekel aan gekregen heb, was vandaag een dag gevuld met tekenen dat we op de goede weg zijn.
Stipt om 10 uur staat GGM op de stoep voor de tocht naar Zelhem. En terug. Er ligt geen sneeuw. Het is niet glad. Het is droog. En het waait. Als een bezetene. De quote van vandaag komt op het conto van GGM: "Elke tocht is vol ontberingen. Vandaag is het de wind."
De afgelopen week had ik zowel een gesprek met de coach die me het zetje heeft gegeven eindelijk echt op zoek te gaan naar mijn gevoel, als een danstherapiesessie die me wederom een stuk verder heeft gebracht in het in contact staan met mijn lijf. Genoeg gespreksstof dus voor onderweg. GGM laat wederom zien wat een (h)echte vriendschap betekent door me een spiegel voor te houden en precies de goede vragen te stellen. En onderweg hebben we gemerkt dat het leven in het nu steeds beter gaat, nee, we gaan geen plannen maken voor idioot lange wandelingen, laten we vooral blijven genieten. En nee, het lief zijn voor jezelf is geen makkie maar zoooo de moeite waard. En oh ja, suiker is het voer van de Duivel (en verder geen kwaad woord over Hem).
Thuisgekomen doen de voeten pijn en kijken twee bruine hondenogen me aan. Oke, nog een rondje rond de plas en dan is het klaar. Ik zit dik tevreden op de bank. Eens kijken wat morgen brengt. En hoe hard het waait.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten