Leven

Ik ben een mens van uitersten. Er is weinig grijs in mijn leven. Als ik drink, word ik dronken. Als ik rook dan als een ketter. Als ik boos ben, ben ik woest. Als ik liefheb, dan met heel mijn hart. En nu ben ik op zoek naar balans :-). Een hele opgave.

De laatste maanden heeft mijn leven in het teken gestaan van werk. Een ritme van werken, eten, slapen. Saai. En dus begon ik te klagen. Over de saaiheid, het gebrek aan leven, aan onverwachts.

Als altijd komen de dingen met veel tegelijk. En zo ging ik vrijdag een borrel doen met I, die ik al veel te lang niet gezien had. En opeens is het half 6 in de vroege ochtend en staat de zaterdag in het teken van een legendarische kater. Later die avond raap ik mijzelf bij elkaar en vertrek ik naar Nijmegen om een drankje te doen met R, een van mijn liefste vrienden. In het verleden was er veel agenda overleg voor nodig om elkaar dan maanden later te treffen, nu ontving ik op vrijdag een mail en stonden we op zaterdagavond, live, oog in oog. We komen bij van de shock in de kroeg. De man naast ons doet dappere pogingen om contact te maken, maar daar zijn we hier niet voor. De avond is vol met gesprekken, over werk, over misantropie, over cynisme. Ik leef weer.

Natuurlijk ben ik, terwijl ik dit schrijf, kapot. En gloort er een drukke werkweek die ik met afgrijzen tegemoet zie. Maar ik ben ook gelukkig. En iets meer in balans. Balans is niet alleen maar slaap en groente eten, het is ook genieten van vrienden, de slappe lach hebben om je eigen slechte grappen en je brak voelen na een hele fijne avond. En kruidenthee op de zondagavond na een fabuleus, en veel te kort, weekend. Proost!