Buiten is het een kerstkaart. Witte bomen, velden, wegen. Bevroren vijvers, vogels die zich de sneeuw uit de veren poetsen. En hoe weten we dat? We hebben het met eigen ogen gezien. Na het verkeersinfarct van gisteren door de hevige sneeuwval in met name het westen van het land bekroop me zo'n 24 uur geleden een lichte twijfel of we de wandeltraining door moesten laten gaan. De twijfel was slechts licht, en de strakblauwe lucht vanochtend en het vooruitzicht op de Kerst Libelle maakte de beslissing makkelijk. Stipt om 10 stond GGA op de stoep met 2 mutsen, water, tussendoortjes. Al dat we vorige week zo ontbeerd hadden zodat ik na een kwartier in de Montferlandse bossen al in de paniek schoot. De aanblik van twee langzaam onderkoelende lijven in een donker bos nodigt niet uit tot ferm stappen, dat kan ik u wel vertellen.
Dit weekend stond wederom de 7.5 kilometer op het program, ditmaal in de buurt van het Arnhemse. Ik had een uitdagende route uitgestippeld (we lopen naar het park, doen daar een paar rondjes en zorgen dat we bij de stad uitkomen zodat we daar kunnen lunchen) en verrek, het ging als een zonnetje. Mooi weer, een paar glibberpartijen die niet uitmondden in valpartijen, dankzij de cup E en de armen en de jas/het vest van de ander.
Volgende week staat de 10 kilometer te trappelen. Ik heb er nu al zin in. Sterker nog, ik wil morgen weer gaan lopen, zeker als het hetzelfde mooie weer is als vanochtend. De goeie conditie, de blozende wangen, de gespierde benen, ze lonken en knipogen allemaal naar me. Lekker hoor.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten