Volgens mij komt de spreuk "een gezonde geest in een gezond lijf" al uit de tijd van de Romeinen. Al eeuwen weten we dat er een verband bestaat tussen je gelukkig voelen en de staat waarin het lichaam zich bevindt.
De laatste tijd heb ik last van werkstress. Vooruitgang is leuk, maar de omgeving waar ik in terecht kom nu ik steeds grotere projecten mag doen is een politieke. Niet langer is alleen de kwaliteit van je werk de graadmeter maar ook hoe je je staande houdt tussen veelal conflicterende belangen. Ik kan daar moeilijk mee omgaan. De midlife crisis ligt op de loer. Is dit het wel? Haal ik hier voldoening uit? En ook, het hoofd is nauwelijks nog stop te zetten. De gedachten malen en niet zelden word ik wakker met werkzaken volop draaiend in de hersenen. Ik ben ontstemd.
Voor een impulsief, ongeduldig en temperamentvol mensch als ik is het een enorme opgave niet alles direct te fiksen. Mijn natuur zegt mij ontslag te nemen, een jaar vrijwilligerswerk te gaan doen en dat jaar vooral te gebruiken om de stappen die ik in de afgelopen tijd gezet heb 'af te maken'. Ineens realiseer ik me dat dit de zoveelste afleidingsmanoeuvre is. Waar ik ook heenga, wat ik ook ga doen, ik neem mezelf mee. En is het niet vooral de kunst om mezelf te worden en te blijven in wat voor omgeving me ik ook bevind?
En dus maak ik, twee weken te vroeg, goede voornemens. De komende tijd ben ik het belangrijkst. Dit betekent mezelf de tijd gunnen de balans tussen verstand en gevoel verder te verstevigen. Dit betekent ook wandelen. Om het lijf de beweging te geven die het nodig heeft en om het hoofd te ontdoen van muizenissen. Vanochtend trok ik wederom de wandelschoenen aan. In de volle overtuiging dat ik uren ben weggeweest stap ik 1 uur en 10 minuten later de deur weer binnen. Ah wel, een volledige karakteromslag is niet wat wij nastreven :-)
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten