Nou, de eerste week na ons goede besluit ons te storten op de edele wandelsport, zit erop. Maandag een serieuze sessie, dinsdag onbewogen, woensdag grootse plannen die niet uitgevoerd zijn. En toen, de donderdag. Glad en koud en sneeuw en vertelde ik al dat het glad was? Donderdagavond borrel in Utrecht dus besloot ik de trein te pakken. Ik besloot ook alles voor om het treinen heen de benenwagen te nemen.
En zo geschiedde. Lopend naar het parket, 25 minuten. Na 50 meter onderuit op de spiegelgladde stoep. Roggebrood met kaas door de lucht, een rechterknie die de klap opving. Van het parket naar het station, 20 minuten. Van station Utrecht naar het project. 20 minuten. Van het project naar de borrellocatie, 25 minuten. Van de borrellocatie naar het station, 15 minuten. Van het station naar huis, 45 minuten. Verdwaald. Eenmaal thuis doodop door het moeten blijven balanceren op de Neerlandse ijsvlaktes. Maar ook, ongelooflijk trots. En een zuivere fysieke vermoeidheid die prettig aanvoelt na alle jaren mentale vermoeidheid met een niet energiek lijf.
Vanochtend wederom naar het parket gelopen, en terug. Spierpijn als een dolle, dat wel. Bovenbenen die branden en zeuren, lang geleden. En ik merk dat ik fanatiek word. Daarom, graag nieuwe wandelschoenen, lieve Santa Claus! Stappers die wat breder en wat langer zijn, zodat de lekkere dikke naadloze wandelsokken erin aan kunnen. Want de huidige schoenen mogen top of the bill zijn, voor mijn grote tenen zijn ze net een beetje knellig na een dagje doorstappen. Blaren zijn me tot nu toe bespaard gebleven, en op advies van GGA smeer ik de onderdanen elke avond fijn in. Zondag staat de eerste gezamenlijke wandeltocht op het program. 7.5 kilometer, als voorbereiding op de eerste wandeltocht in Zwolle. Ik mag toch hopen dat het ijs dan weggedooid is, 1 keer per week op de giechel is meeeer dan genoeg. Of, eigenlijk teveel.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten